حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ مَاتَ ابْنٌ لأَبِي طَلْحَةَ مِنْ أُمِّ سُلَيْمٍ فَقَالَتْ لأَهْلِهَا لاَ تُحَدِّثُوا أَبَا طَلْحَةَ بِابْنِهِ حَتَّى أَكُونَ أَنَا أُحَدِّثُهُ - قَالَ - فَجَاءَ فَقَرَّبَتْ إِلَيْهِ عَشَاءً فَأَكَلَ وَشَرِبَ - فَقَالَ - ثُمَّ تَصَنَّعَتْ لَهُ أَحْسَنَ مَا كَانَ تَصَنَّعُ قَبْلَ ذَلِكَ فَوَقَعَ بِهَا فَلَمَّا رَأَتْ أَنَّهُ قَدْ شَبِعَ وَأَصَابَ مِنْهَا قَالَتْ يَا أَبَا طَلْحَةَ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ قَوْمًا أَعَارُوا عَارِيَتَهُمْ أَهْلَ بَيْتٍ فَطَلَبُوا عَارِيَتَهُمْ أَلَهُمْ أَنْ يَمْنَعُوهُمْ قَالَ لاَ . قَالَتْ فَاحْتَسِبِ ابْنَكَ . قَالَ فَغَضِبَ وَقَالَ تَرَكْتِنِي حَتَّى تَلَطَّخْتُ ثُمَّ أَخْبَرْتِنِي بِابْنِي . فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ بِمَا كَانَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَارَكَ اللَّهُ لَكُمَا فِي غَابِرِ لَيْلَتِكُمَا " . قَالَ فَحَمَلَتْ - قَالَ - فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ وَهِيَ مَعَهُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَتَى الْمَدِينَةَ مِنْ سَفَرٍ لاَ يَطْرُقُهَا طُرُوقًا فَدَنَوْا مِنَ الْمَدِينَةِ فَضَرَبَهَا الْمَخَاضُ فَاحْتُبِسَ عَلَيْهَا أَبُو طَلْحَةَ وَانْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - يَقُولُ أَبُو طَلْحَةَ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ يَا رَبِّ إِنَّهُ يُعْجِبُنِي أَنْ أَخْرُجَ مَعَ رَسُولِكَ إِذَا خَرَجَ وَأَدْخُلَ مَعَهُ إِذَا دَخَلَ وَقَدِ احْتُبِسْتُ بِمَا تَرَى - قَالَ - تَقُولُ أُمُّ سُلَيْمٍ يَا أَبَا طَلْحَةَ مَا أَجِدُ الَّذِي كُنْتُ أَجِدُ انْطَلِقْ . فَانْطَلَقْنَا - قَالَ - وَضَرَبَهَا الْمَخَاضُ حِينَ قَدِمَا فَوَلَدَتْ غُلاَمًا فَقَالَتْ لِي أُمِّي يَا أَنَسُ لاَ يُرْضِعُهُ أَحَدٌ حَتَّى تَغْدُوَ بِهِ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَلَمَّا أَصْبَحَ احْتَمَلْتُهُ فَانْطَلَقْتُ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - فَصَادَفْتُهُ وَمَعَهُ مِيسَمٌ فَلَمَّا رَآنِي قَالَ " لَعَلَّ أُمَّ سُلَيْمٍ وَلَدَتْ " . قُلْتُ نَعَمْ . فَوَضَعَ الْمِيسَمَ - قَالَ - وَجِئْتُ بِهِ فَوَضَعْتُهُ فِي حَجْرِهِ وَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِعَجْوَةٍ مِنْ عَجْوَةِ الْمَدِينَةِ فَلاَكَهَا فِي فِيهِ حَتَّى ذَابَتْ ثُمَّ قَذَفَهَا فِي فِي الصَّبِيِّ فَجَعَلَ الصَّبِيُّ يَتَلَمَّظُهَا - قَالَ - فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " انْظُرُوا إِلَى حُبِّ الأَنْصَارِ التَّمْرَ " . قَالَ فَمَسَحَ وَجْهَهُ وَسَمَّاهُ عَبْدَ اللَّهِ .
Менга Муҳаммад ибн Ҳотим ибн Маймун ривоят қилди: бизга Баҳз ривоят қилди: бизга Сулаймон ибн ал-Муғийра Собитдан, у Анасдан ривоят қилди. У айтди: Абу Талҳанинг Умму Сулаймдан бўлган бир ўғли вафот этди. У (Умму Сулайм) ўз аҳлига айтди: Абу Талҳага ўғли ҳақида мен айтмагунимча айтманглар. У айтди: У (Абу Талҳа) келди, у (Умму Сулайм) унга кечки овқат келтирди, у еди ва ичди. У айтди: Сўнг у (аёл) ўзини ундан олдин ҳеч қачон ясамагандек гўзал ясанди, у эса унга яқинлик қилди. У (аёл) унинг тўйганини ва ўзидан баҳраманд бўлганини кўргач айтди: Эй Абу Талҳа, бир қавм ўз омонатларини бир хонадонга берса, сўнг омонатларини қайтариб сўраса, уларнинг (хонадон аҳлининг) қайтармасликка ҳаққи борми? У: Йўқ, деди. У (аёл): Ундай бўлса, ўғлингни (Аллаҳ учун) сабр қилиб ҳисобга ол, деди. У айтди: Шунда у ғазабланиб айтди: Мени (гуноҳга) белангунча қолдириб, сўнг ўғлим ҳақида хабар бердингми? Шундай қилиб у йўлга чиқиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келди ва бўлган воқеани хабар берди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳ икковингизнинг шу кечангизни баракали қилди» дедилар. У айтди: Шунда у (аёл) ҳомиладор бўлди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир сафарда эдилар, у (аёл) ҳам у зот билан бирга эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сафардан Мадинага келганларида, унга (кечаси) тўсатдан кириб бормас эдилар. Улар Мадинага яқинлашганларида, унинг тўлғоғи тутди, Абу Талҳа унинг олдида ушланиб қолди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (олдинга) йўлга равона бўлдилар. У айтди: Абу Талҳа айтар эди: Сен биласан, эй Раббим, Расулинг чиққанида у билан бирга чиқишим, кирганида у билан бирга киришим мени хурсанд қилади, мен эса Сен кўриб турган нарса (хотиннинг тўлғоғи) сабабли ушланиб қолдим. У айтди: Умму Сулайм айтар эди: Эй Абу Талҳа, мен энди ўзим сезаётган нарсани (тўлғоқни) сезмаяпман, юр. Шундай қилиб биз йўлга чиқдик. У айтди: Улар етиб келганларида унинг тўлғоғи тутди, у бир ўғил туғди. Онам менга айтди: Эй Анас, уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига эрталаб олиб бормагунингча ҳеч ким эмизмасин. Тонг отгач мен уни кўтариб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига олиб бордим. У айтди: Мен у зотни қўлларида тамға (чўғ босадиган асбоб) билан учратдим. У зот мени кўрганларида: «Балки Умму Сулайм туғгандир?» дедилар. Мен: Ҳа, дедим. У зот тамғани қўйдилар. У айтди: Мен уни келтириб, у зотнинг қучоқларига қўйдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадина ажва хурмосидан келтиришни сўрадилар, уни оғизларида эригунча чайнадилар, сўнг гўдакнинг оғзига солдилар, гўдак эса уни мазза қилиб сўра бошлади. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ансорларнинг хурмони севишларига қаранг» дедилар. У айтди: Сўнг у зот унинг юзини сийпадилар ва унга Абдуллаҳ деб исм қўйдилар.