أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنِ ابْنِ حَيَّانَ، - يَعْنِي يَزِيدَ - عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، قَالَ سَحَرَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَجُلٌ مِنَ الْيَهُودِ فَاشْتَكَى لِذَلِكَ أَيَّامًا فَأَتَاهُ جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ إِنَّ رَجُلاً مِنَ الْيَهُودِ سَحَرَكَ عَقَدَ لَكَ عُقَدًا فِي بِئْرِ كَذَا وَكَذَا فَأَرْسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَخْرَجُوهَا فَجِيءَ بِهَا فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَأَنَّمَا نُشِطَ مِنْ عِقَالٍ فَمَا ذَكَرَ ذَلِكَ لِذَلِكَ الْيَهُودِيِّ وَلاَ رَآهُ فِي وَجْهِهِ قَطُّ .
Бизга Ҳаннод ибн ас-Сарий хабар берди, у Абу Муовиядан (ривоят қилди), у ал-Аъмашдан, у Ибн Ҳайёндан — яъни Язиддан — у Зайд ибн Арқамдан (ривоят қилдики), у деди: «Яҳудийлардан бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни сеҳрлади. Шу сабабли у бир неча кун касалланди. Сўнг унинг олдига Жибрил (алайҳиссалом) келиб: «Албатта яҳудийлардан бир киши сени сеҳрлаб, фалон-фалон қудуқда сенга тугунлар боғлаб қўйди,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (одамларни) юборди, улар уни чиқариб олиб келдилар. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) гўё боғдан ечилгандек ўринларидан турдилар. У на буни ўша яҳудийга эслатдилар, на унинг юзида буни (ғазабни) ҳеч қачон кўрдилар (яъни кўринмади).»