أَخْبَرَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، عَنْ سُلَيْمٍ، - وَهُوَ ابْنُ أَخْضَرَ - عَنِ التَّيْمِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي بَكْرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْمُزَنِيُّ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ صَلَّيْتُ خَلْفَ أَبِي هُرَيْرَةَ صَلاَةَ الْعِشَاءِ - يَعْنِي الْعَتَمَةَ - فَقَرَأَ سُورَةَ { إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ } فَسَجَدَ فِيهَا فَلَمَّا فَرَغَ قُلْتُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ هَذِهِ - يَعْنِي سَجْدَةً - مَا كُنَّا نَسْجُدُهَا . قَالَ سَجَدَ بِهَا أَبُو الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا خَلْفَهُ فَلاَ أَزَالُ أَسْجُدُ بِهَا حَتَّى أَلْقَى أَبَا الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Ҳумайд ибн Масъада, Сулайм — у Ибн Ахзар — дан хабар берди, у ат-Таймийдан, у деди: менга Бакр ибн Абдуллаҳ ал-Музаний, Абу Рофиъдан ривоят қилди, у деди: «Мен Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)нинг орқасида хуфтон намозини — яъни ал-Атамани — ўқидим. У « Изас-самоу-ншаққат » сурасини ўқиб, унда сажда қилди. Намозни тугатгач, мен: «Эй Абу Ҳурайра, биз бу — яъни саждани — қилмас эдик-ку?» дедим. У: «Буни Абул-Қосим (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сажда қилдилар ва мен у зотнинг орқасида эдим. Шу сабабли мен Абул-Қосим (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га учрагунимча буни сажда қилишда давом этаман,» деди.»