حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، قال: حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ وَوَكِيعٌ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ، وَقَالَ، بَعْضُهُمْ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ، قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا السُّنَّةُ فِي الرَّجُلِ مِنْ أَهْلِ الشِّرْكِ يُسْلِمُ عَلَى يَدَىْ رَجُلٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هُوَ أَوْلَى النَّاسِ بِمَحْيَاهُ وَمَمَاتِهِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ وَهْبٍ وَيُقَالُ ابْنُ مَوْهَبٍ عَنْ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ . وَقَدْ أَدْخَلَ بَعْضُهُمْ بَيْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ وَهْبٍ وَبَيْنَ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ قَبِيصَةَ بْنَ ذُؤَيْبٍ وَلاَ يَصِحُّ رَوَاهُ يَحْيَى بْنُ حَمْزَةَ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ عُمَرَ وَزَادَ فِيهِ قَبِيصَةَ بْنَ ذُؤَيْبٍ وَهُوَ عِنْدِي لَيْسَ بِمُتَّصِلٍ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ وَقَالَ بَعْضُهُمْ يُجْعَلُ مِيرَاثُهُ فِي بَيْتِ الْمَالِ وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَاحْتَجَّ بِحَدِيثِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " أَنَّ الْوَلاَءَ لِمَنْ أَعْتَقَ " .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, у деди: бизга Абу Усома, Ибн Нумайр ва Вакииъ ривоят қилди, улар Абдулазиз ибн Умар ибн Абдулазиздан, у Абдуллаҳ ибн Мавҳабдан — баъзилари эса: «Абдуллаҳ ибн Ваҳбдан,» дейишди — у Тамим ад-Дорий (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан: «Ширк аҳлидан бўлган бир киши мусулмонлардан бир кишининг қўлида Исломни қабул қилса, суннат (қонун) қандай бўлади?» деб сўрадим. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «У (Исломга келтирган киши) — унинг ҳаётида ҳам, вафотида ҳам одамларнинг унга энг яқинидир (ворисидир),» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадисни биз фақат Абдуллаҳ ибн Ваҳбнинг — яна Ибн Мавҳаб ҳам дейилади — Тамим ад-Дорийдан қилган ривояти орқалигина биламиз. Баъзилар Абдуллаҳ ибн Ваҳб билан Тамим ад-Дорий ўртасига Қабиса ибн Зуъайбни киритишган, лекин бу саҳиҳ эмас. Буни Яҳё ибн Ҳамза Абдулазиз ибн Умардан ривоят қилиб, унга Қабиса ибн Зуъайбни зиёда қилган, бу менинг наздимда муттасил (уланган) эмас. Баъзи илм аҳли ҳузурида амал шу ҳадисга биноандир. Баъзилари эса: унинг мероси байтулмолга (хазинага) қўйилади, дейишган. Бу Шофиъийнинг сўзидир, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг «Валаъ (озод қилинган қулнинг ворислиги) озод қилган киши учундир,» деган ҳадисини далил қилган.