حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ الْبَصْرِيُّ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ عَلِيٍّ الْمُقَدَّمِيُّ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُغَيِّرُ الاِسْمَ الْقَبِيحَ . قَالَ أَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ وَرُبَّمَا قَالَ عُمَرُ بْنُ عَلِيٍّ فِي هَذَا الْحَدِيثِ هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُرْسَلٌ وَلَمْ يَذْكُرْ فِيهِ عَنْ عَائِشَةَ .
Бизга Абу Бакр ибн Нофиъ ал-Басрий ривоят қилди, у деди: бизга Умар ибн Али ал-Муқаддамий ривоят қилди, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қабиҳ исмни ўзгартирар эдилар. Абу Бакр ибн Нофиъ деди: баъзан Умар ибн Али бу ҳадисда «Ҳишом ибн Урва, отасидан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан» деб мурсал қилиб айтар ва унда «Оишадан» дегани зикр қилмас эди.