حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ عَجْلاَنَ، عَنِ الْقَعْقَاعِ بْنِ حَكِيمٍ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا أَخْطَأَ خَطِيئَةً نُكِتَتْ فِي قَلْبِهِ نُكْتَةٌ سَوْدَاءُ فَإِذَا هُوَ نَزَعَ وَاسْتَغْفَرَ وَتَابَ سُقِلَ قَلْبُهُ وَإِنْ عَادَ زِيدَ فِيهَا حَتَّى تَعْلُوَ قَلْبَهُ وَهُوَ الرَّانُ الَّذِي ذَكَرَ اللَّهُ : ( كلاَّ بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ ) " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга ал-Лайс, Ибн Ажлондан, у Қаъқў ибн Ҳакимдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилдики, у дедилар: «Албатта, банда бирор гуноҳ қилса, унинг қалбида қора бир нуқта пайдо бўлади. Агар у (гуноҳни) тарк этиб, истиғфор айтиб, тавба қилса, қалби яна ялтиратилади (покланади). Агар (гуноҳга) қайтса, у (нуқта) зиёдалашиб, охир-оқибат бутун қалбини қоплаб олади. Бу — Аллаҳ зикр этган «рон»дир: «Йўқ! Балки улар қилиб турган (гуноҳлар) туфайли қалбларига занг ўрнаб қолди» (Мутаффифийн сураси, 14).» (Абу Исо Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.