حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا حَبَّانُ بْنُ هِلاَلٍ، حَدَّثَنَا أَبَانُ، هُوَ ابْنُ يَزِيدَ الْعَطَّارُ حَدَّثَنَا يَحْيَى، أَنَّ زَيْدَ بْنَ سَلاَّمٍ، حَدَّثَهُ أَنَّ أَبَا سَلاَّمٍ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي مَالِكٍ الأَشْعَرِيِّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الْوُضُوءُ شَطْرُ الإِيمَانِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ تَمْلأُ الْمِيزَانَ وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ تَمْلآنِ أَوْ تَمْلأُ مَا بَيْنَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَالصَّلاَةُ نُورٌ وَالصَّدَقَةُ بُرْهَانٌ وَالصَّبْرُ ضِيَاءٌ وَالْقُرْآنُ حُجَّةٌ لَكَ أَوْ عَلَيْكَ كُلُّ النَّاسِ يَغْدُو فَبَائِعٌ نَفْسَهُ فَمُعْتِقُهَا أَوْ مُوبِقُهَا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ишоқ ибн Мансур ривоят қилди, бизга Ҳаббон ибн Ҳилол, бизга Абон — у Ибн Язид ал-Аттордир — бизга Яҳё ривоят қилдики, Зайд ибн Саллом унга ривоят қилди, Абу Саллом унга Абу Молик ал-Ашъарийдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Таҳорат имоннинг ярмидир, «Алҳамдулиллаҳ» Мезонни тўлдиради, «Субҳаналлаҳ» ва «Алҳамдулиллаҳ» осмонлар билан ер орасидагини тўлдиради — ёки тўлдириб юборади —, намоз нурдир, садақа далилдир, сабр зиёдир, Қуръан сенга (фойдангга) ёки зиёнингга ҳужжатдир. Ҳамма одамлар эрталаб (туриб) ўз жонини сотади, кимдир уни (гуноҳлардан) озод қилади, кимдир эса ҳалок қилади,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.