حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنِ ابْنِ سِيرِينَ، عَنْ صَفِيَّةَ ابْنَةِ الْحَارِثِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تُقْبَلُ صَلاَةُ الْحَائِضِ إِلاَّ بِخِمَارٍ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو . وَقَوْلُهُ " الْحَائِضُ " . يَعْنِي الْمَرْأَةَ الْبَالِغَ يَعْنِي إِذَا حَاضَتْ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَائِشَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّ الْمَرْأَةَ إِذَا أَدْرَكَتْ فَصَلَّتْ وَشَيْءٌ مِنْ شَعْرِهَا مَكْشُوفٌ لاَ تَجُوزُ صَلاَتُهَا . وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ قَالَ لاَ تَجُوزُ صَلاَةُ الْمَرْأَةِ وَشَيْءٌ مِنْ جَسَدِهَا مَكْشُوفٌ . قَالَ الشَّافِعِيُّ وَقَدْ قِيلَ إِنْ كَانَ ظَهْرُ قَدَمَيْهَا مَكْشُوفًا فَصَلاَتُهَا جَائِزَةٌ .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, бизга Қабиса Ҳаммод ибн Саламадан, у Қатодадан, у Ибн Сийриндан, у Сафийя бинти ал-Ҳорисдан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилди)ки, у: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳайз (кўриш ёшига етган) аёлнинг намози хивол (рўмол) билангина қабул қилинади,» дедилар,» деди. (Термизий) деди: Бу бобда Абдуллаҳ ибн Амрдан ҳам (ривоят бор). У зотнинг «ал-ҳоиз» (ҳайз кўрувчи) сўзи — вояга етган, яъни ҳайз кўрган аёлни англатади. Абу Исо (Термизий) деди: Оишанинг ҳадиси ҳасандир. Илм аҳли ҳузурида амал шунга кўрадирки, аёл (балоғатга) етиб, сочининг бирор қисми очиқ ҳолда намоз ўқиса, намози жоиз бўлмайди. Бу Шофеийнинг сўзидир; у: «Аёлнинг баданидан бирор нарса очиқ ҳолда намози жоиз бўлмайди,» деди. Шофеий деди: «Айтилишича, агар оёқларининг усти очиқ бўлса, намози жоиздир.»