باب الصَّلاَةِ فِي شُعُرِ النِّسَاءِ
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَشْعَثُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ يُصَلِّي فِي شُعُرِنَا أَوْ فِي لُحُفِنَا . قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ شَكَّ أَبِي .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муоз ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга ал-Ашъас Муҳаммад ибн Сириндан, у Абдуллаҳ ибн Шақиқдан, у Оишадан ривоят қилди. У айтди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизнинг ёпинчиқларимизда ёки кўрпаларимизда намоз ўқимас эди.» Убайдуллаҳ деди: «Отам шубҳа қилди.»
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنِ ابْنِ سِيرِينَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ لاَ يُصَلِّي فِي مَلاَحِفِنَا . قَالَ حَمَّادٌ وَسَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ أَبِي صَدَقَةَ قَالَ سَأَلْتُ مُحَمَّدًا عَنْهُ فَلَمْ يُحَدِّثْنِي وَقَالَ سَمِعْتُهُ مُنْذُ زَمَانٍ وَلاَ أَدْرِي مِمَّنْ سَمِعْتُهُ وَلاَ أَدْرِي أَسَمِعْتُهُ مِنْ ثَبَتٍ أَوْ لاَ فَسَلُوا عَنْهُ .
Бизга ал-Ҳасан ибн Алий ривоят қилди, бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Ҳаммод Ҳишомдан, у ибн Сириндан, у Оишадан ривоят қилди: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизнинг чойшабларимизда намоз ўқимас эди.» Ҳаммод деди: «Мен Саъид ибн Абу Садақани эшитдим, у деди: ‹Мен Муҳаммаддан бу ҳақда сўрадим, лекин у менга ривоят қилмади ва деди: «Мен буни узоқ замон аввал эшитганман, кимдан эшитганимни билмайман, уни ишончли (кишидан) эшитганманми ёки йўқми билмайман, шунинг учун бу ҳақда сўраб кўринглар.»›»