حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ، حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، وَهَذَا، لَفْظُهُ ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، - يَعْنِي الْمُخَرِّمِيَّ - حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ شَرِيكٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ جَرِيرٍ، عَنِ الْمُغِيرَةِ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَتَى الْخَلاَءَ أَتَيْتُهُ بِمَاءٍ فِي تَوْرٍ أَوْ رَكْوَةٍ فَاسْتَنْجَى . قَالَ أَبُو دَاوُدَ فِي حَدِيثِ وَكِيعٍ ثُمَّ مَسَحَ يَدَهُ عَلَى الأَرْضِ ثُمَّ أَتَيْتُهُ بِإِنَاءٍ آخَرَ فَتَوَضَّأَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَحَدِيثُ الأَسْوَدِ بْنِ عَامِرٍ أَتَمُّ .
Бизга Иброҳим ибн Холид ҳадис айтди, бизга Асвад ибн Омир ҳадис айтди, бизга Шарийк ҳадис айтди, ва бу унинг лафзи (ҳ) ва бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ — яъни ал-Мухарримий — ҳадис айтди, бизга Вакийъ, Шарийкдан, у Иброҳим ибн Жарийрдан, у ал-Муғийрадан, у Абу Зуръадан, у Абу Ҳурайрадан ҳадис айтди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳожатхонага келганларида, мен унга тавр ёки раква (идиш)да сув олиб келар эдим, у истинжо қилар эди. Абу Довуд деди: Вакийънинг ҳадисида: «Сўнг қўлини ерга ишқалади, сўнг мен унга бошқа идиш олиб келдим, у таҳорат қилди». Абу Довуд деди: Асвад ибн Омирнинг ҳадиси тўлиқроқдир.