حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي خَلَفٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَعَبَّادِ بْنِ تَمِيمٍ، عَنْ عَمِّهِ، قَالَ شُكِيَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الرَّجُلُ يَجِدُ الشَّىْءَ فِي الصَّلاَةِ حَتَّى يُخَيَّلَ إِلَيْهِ فَقَالَ " لاَ يَنْفَتِلُ حَتَّى يَسْمَعَ صَوْتًا أَوْ يَجِدَ رِيحًا " .
Бизга Қутайба ибн Саъид ва Муҳаммад ибн Аҳмад ибн Абу Халаф ривоят қилдилар, улар: Бизга Суфён, Зуҳрийдан, у Саъид ибн Мусайяб ва Аббод ибн Тамимдан, у амакисидан ривоят қилди дедилар. У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга намозда бирор нарса сезадиган, ҳатто унга (таҳорат синиши) хаёлга келадиган киши ҳақида шикоят қилинди. У киши айтдилар: «Товуш эшитмагунча ёки ҳид сезмагунча (намоздан) чиқмасин.»