حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ مُوسَى، عَنْ نُبَيْهِ بْنِ وَهْبٍ، قَالَ اشْتَكَى عُمَرُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ مَعْمَرٍ عَيْنَيْهِ فَأَرْسَلَ إِلَى أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ - قَالَ سُفْيَانُ وَهُوَ أَمِيرُ الْمَوْسِمِ - مَا يَصْنَعُ بِهِمَا قَالَ اضْمِدْهُمَا بِالصَّبِرِ فَإِنِّي سَمِعْتُ عُثْمَانَ - رضى الله عنه - يُحَدِّثُ ذَلِكَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Суфён Айюб ибн Мусодан, у Нубайҳ ибн Ваҳбдан ривоят қилди. У деди: Умар ибн Убайдуллаҳ ибн Маъмарнинг кўзлари оғриди. Шунда у Абон ибн Усмонга — Суфён деди: у мавсум (ҳаж) амири эди — уларига (кўзларига) нима қилишини сўраб одам юборди. У деди: ‹Уларни сабр (алое) билан боғла (сурт), зеро мен Усмон розияллаҳу анҳунинг буни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилаётганини эшитганман›.