حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حُنَيْنٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، وَالْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، اخْتَلَفَا بِالأَبْوَاءِ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ يَغْسِلُ الْمُحْرِمُ رَأْسَهُ وَقَالَ الْمِسْوَرُ لاَ يَغْسِلُ الْمُحْرِمُ رَأْسَهُ فَأَرْسَلَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ إِلَى أَبِي أَيُّوبَ الأَنْصَارِيِّ فَوَجَدَهُ يَغْتَسِلُ بَيْنَ الْقَرْنَيْنِ وَهُوَ يُسْتَرُ بِثَوْبٍ قَالَ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ ��َقَالَ مَنْ هَذَا قُلْتُ أَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ حُنَيْنٍ أَرْسَلَنِي إِلَيْكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ أَسْأَلُكَ كَيْفَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَغْسِلُ رَأْسَهُ وَهُوَ مُحْرِمٌ قَالَ فَوَضَعَ أَبُو أَيُّوبَ يَدَهُ عَلَى الثَّوْبِ فَطَأْطَأَهُ حَتَّى بَدَا لِي رَأْسُهُ ثُمَّ قَالَ لإِنْسَانٍ يَصُبُّ عَلَيْهِ اصْبُبْ . قَالَ فَصَبَّ عَلَى رَأْسِهِ ثُمَّ حَرَّكَ أَبُو أَيُّوبَ رَأْسَهُ بِيَدَيْهِ فَأَقْبَلَ بِهِمَا وَأَدْبَرَ ثُمَّ قَالَ هَكَذَا رَأَيْتُهُ يَفْعَلُ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама Моликдан, у Зайд ибн Асламдан, у Иброҳим ибн Абдуллаҳ ибн Ҳунайндан, у отасидан ривоят қилдики, Абдуллаҳ ибн Аббос ва Мисвар ибн Махрама Абво деган жойда баҳслашиб қолишди. Ибн Аббос: «Муҳрим одам бошини ювади» деди, Мисвар эса: «Муҳрим одам бошини ювмайди» деди. Шунда Абдуллаҳ ибн Аббос уни Абу Айюб ал-Ансорийнинг олдига юборди. У кишини икки устун орасида ғусл қилаётган ва матоҳ билан тўсилган ҳолда топдим. Мен унга салом бердим, у: «Бу ким?» деди. «Мен Абдуллаҳ ибн Ҳунайнман, мени сизнинг олдингизга Абдуллаҳ ибн Аббос юборди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам муҳрим ҳолатда бошларини қандай ювар эдилар деб сиздан сўрайман» дедим. Шунда Абу Айюб қўлини матоҳ устига қўйиб уни пастга туширди, ҳатто боши менга кўринди. Сўнг сув қуяётган одамга: «Қуй» деди. У бошига сув қуйди. Кейин Абу Айюб бошини икки қўли билан ҳаракатлантириб, олдинга ва орқага юрғизди. Сўнг: «У соллаллаҳу алайҳи васалламни мана шундай қилаётганини кўргандим» деди.