باب فِي رَفْعِ الْيَدَيْنِ إِذَا رَأَى الْبَيْتَ
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ، أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ جَعْفَرٍ، حَدَّثَهُمْ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا قَزَعَةَ، يُحَدِّثُ عَنِ الْمُهَاجِرِ الْمَكِّيِّ، قَالَ سُئِلَ جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ الرَّجُلِ، يَرَى الْبَيْتَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ فَقَالَ مَا كُنْتُ أَرَى أَحَدًا يَفْعَلُ هَذَا إِلاَّ الْيَهُودَ وَقَدْ حَجَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يَكُنْ يَفْعَلُهُ .
Бизга Яҳё ибн Маъин ривоят қилдики, Муҳаммад ибн Жаъфар уларга ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у: «Абу Қазаъани ал-Муҳожир ал-Маккийдан ривоят қилаётганини эшитдим, у: Жобир ибн Абдуллаҳдан, Байтни кўрганда қўлларини кўтарадиган киши ҳақида сўралди. У: ‹Мен буни яҳудийлардан бошқа ҳеч ким қилаётганини кўрмагандим. Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга ҳаж қилдик, у буни қилмасдилар› деди» деди.
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا سَلاَّمُ بْنُ مِسْكِينٍ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَبَاحٍ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمَّا دَخَلَ مَكَّةَ طَافَ بِالْبَيْتِ وَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ خَلْفَ الْمَقَامِ يَعْنِي يَوْمَ الْفَتْحِ .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Саллом ибн Мискин ривоят қилди, бизга Собит ал-Буноний Абдуллаҳ ибн Рабоҳ ал-Ансорийдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Маккага кирганларида Байтни тавоф қилдилар ва Мақом ортида икки ракъат намоз ўқидилар — яъни Фатҳ куни.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا بَهْزُ بْنُ أَسَدٍ، وَهَاشِمٌ، - يَعْنِي ابْنَ الْقَاسِمِ - قَالاَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَبَاحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ أَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ مَكَّةَ فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْحَجَرِ فَاسْتَلَمَهُ ثُمَّ طَافَ بِالْبَيْتِ ثُمَّ أَتَى الصَّفَا فَعَلاَهُ حَيْثُ يَنْظُرُ إِلَى الْبَيْتِ فَرَفَعَ يَدَيْهِ فَجَعَلَ يَذْكُرُ اللَّهَ مَا شَاءَ أَنْ يَذْكُرَهُ وَيَدْعُوهُ قَالَ وَالأَنْصَارُ تَحْتَهُ قَالَ هَاشِمٌ فَدَعَا وَحَمِدَ اللَّهَ وَدَعَا بِمَا شَاءَ أَنْ يَدْعُوَ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Баҳз ибн Асад ва Ҳошим — яъни ибн ал-Қосим — иккаласи: бизга Сулаймон ибн Муғира Собитдан, у Абдуллаҳ ибн Рабоҳдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, у: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам келиб Маккага кирдилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳажарга (қора тошга) йўналдилар ва уни истилом қилдилар (қўл тегиздилар), сўнг Байтни тавоф қилдилар, кейин Сафога келиб унинг устига, Байтни кўрадиган жойга чиқдилар ва қўлларини кўтариб, Аллаҳни хоҳлаганича зикр қила ва Унга дуо қила бошладилар. Ансорлар унинг остида эди» деди. Ҳошим айтди: У дуо қилди ва Аллаҳга ҳамд айтди ҳамда хоҳлаган нарсани сўраб дуо қилди.