حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ قَرَأَ هَذِهِ الآيَةَ { لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلاً مِنْ رَبِّكُمْ } قَالَ كَانُوا لاَ يَتَّجِرُونَ بِمِنًى فَأُمِرُوا بِالتِّجَارَةِ إِذَا أَفَاضُوا مِنْ عَرَفَاتٍ .
Бизга Юсуф ибн Мусо ривоят қилди, бизга Жарир ривоят қилди, у Язид ибн Абу Зиёддан, у Мужоҳиддан, у Абдуллаҳ ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: У бу оятни: «Раббингиздан фазл (ризқ) талаб қилишингизда сизга гуноҳ йўқ» деб ўқиди ва: Улар Минода савдо қилмас эдилар, сўнг Арафотдан қайтишганда савдо қилишга буюрилдилар, деди.