حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ شَبُّويَةَ، حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَزِيدَ النَّحْوِيِّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ } فَكَانَ النَّاسُ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذَا صَلَّوُا الْعَتَمَةَ حَرُمَ عَلَيْهِمُ الطَّعَامُ وَالشَّرَابُ وَالنِّسَاءُ وَصَامُوا إِلَى الْقَابِلَةِ فَاخْتَانَ رَجُلٌ نَفْسَهُ فَجَامَعَ امْرَأَتَهُ وَقَدْ صَلَّى الْعِشَاءَ وَلَمْ يُفْطِرْ فَأَرَادَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ يَجْعَلَ ذَلِكَ يُسْرًا لِمَنْ بَقِيَ وَرُخْصَةً وَمَنْفَعَةً فَقَالَ سُبْحَانَهُ { عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُونَ أَنْفُسَكُمْ } . وَكَانَ هَذَا مِمَّا نَفَعَ اللَّهُ بِهِ النَّاسَ وَرَخَّصَ لَهُمْ وَيَسَّرَ .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ибн Шаббуя ривоят қилди, менга Али ибн Ҳусайн ибн Воқид отасидан, у Язид ан-Наҳвийдан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди: ‹Эй иймон келтирганлар! Сизлардан олдингиларга фарз қилингани каби сизларга ҳам рўза фарз қилинди› (ояти ҳақида). Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида одамлар хуфтон (атама) намозини ўқиганларида, уларга таом, ичимлик ва хотинлар ҳаром бўлар, кейинги кечагача рўза тутардилар. Бир киши ўзига хиёнат қилди: хуфтон намозини ўқиб бўлиб, ҳали ифтор қилмасдан туриб, хотинига қўшилди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла буни қолганларга осонлик, рухсат ва манфаат қилишни ирода қилди ва: ‹Аллаҳ сизлар ўзларингизга хиёнат қилаётганингизни билди› деб (оят туширди). Бу Аллаҳ одамларга манфаат келтирган, уларга рухсат ва осонлик берган нарсалардан эди.