حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ نَصْرٍ الْجَهْضَمِيُّ، أَخْبَرَنَا أَبُو أَحْمَدَ، أَخْبَرَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ كَانَ الرَّجُلُ إِذَا صَامَ فَنَامَ لَمْ يَأْكُلْ إِلَى مِثْلِهَا وَإِنَّ صِرْمَةَ بْنَ قَيْسٍ الأَنْصَارِيَّ أَتَى امْرَأَتَهُ وَكَانَ صَائِمًا فَقَالَ عِنْدَكِ شَىْءٌ قَالَتْ لاَ لَعَلِّي أَذْهَبُ فَأَطْلُبُ لَكَ شَيْئًا . فَذَهَبَتْ وَغَلَبَتْهُ عَيْنُهُ فَجَاءَتْ فَقَالَتْ خَيْبَةً لَكَ . فَلَمْ يَنْتَصِفِ النَّهَارُ حَتَّى غُشِيَ عَلَيْهِ وَكَانَ يَعْمَلُ يَوْمَهُ فِي أَرْضِهِ فَذَكَرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَنَزَلَتْ { أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَى نِسَائِكُمْ } قَرَأَ إِلَى قَوْلِهِ { مِنَ الْفَجْرِ } .
Бизга Наср ибн Али ибн Наср ал-Жаҳзамий ривоят қилди, бизга Абу Аҳмад хабар берди, бизга Исроил Исъҳоқдан, у ал-Бародан хабар берди. У айтди: Киши рўза тутиб, сўнг (кечқурун) ухлаб қолса, кейинги (кечагача) ўша вақтгача овқат емас эди. Сирма ибн Қайс ал-Ансорий ўз хотини ҳузурига келди, у рўзадор эди. У: ‹Сенинг олдингда бирор нарса борми?› деди. (Хотини): ‹Йўқ, балки мен бориб сенга бирор нарса қидириб келарман› деди. Шунда у (хотини) кетди, уни (Сирмани) эса уйқу енгди. (Хотини) қайтиб келиб: ‹Сенга хайбат (хиёнат, маҳрумлик) бўлсин!› деди. Кундуз ярмига етмасдан у ҳушидан кетди. У кундузи ўз ерида ишларди. Буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтдилар. Шунда: ‹Сизларга рўза кечаси хотинларингизга яқинлашиш ҳалол қилинди› (ояти) нозил бўлди. У: ‹...тонгдан› деган сўзигача ўқиди.