باب مَا جَاءَ فِيمَنْ مَاتَ عَنْ غَيْرِ، وَصِيَّةٍ، يُتَصَدَّقُ عَنْهُ
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ امْرَأَةً، قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أُمِّيَ افْتُلِتَتْ نَفْسُهَا وَلَوْلاَ ذَلِكَ لَتَصَدَّقَتْ وَأَعْطَتْ أَفَيُجْزِئُ أَنْ أَتَصَدَّقَ عَنْهَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " نَعَمْ فَتَصَدَّقِي عَنْهَا " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилди: Бир аёл деди: «Эй Аллаҳнинг Расули, онамнинг жони тўсатдан олинди, агар шундай бўлмаганида албатта садақа берар ва инъом қилар эди. Мен унинг номидан садақа берсам, бу унга фойда берармикан?» Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Ҳа, унинг номидан садақа бер.»
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ إِسْحَاقَ، أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَجُلاً، قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أُمِّي تُوُفِّيَتْ أَفَيَنْفَعُهَا إِنْ تَصَدَّقْتُ عَنْهَا فَقَالَ " نَعَمْ " . قَالَ فَإِنَّ لِي مَخْرَفًا وَإِنِّي أُشْهِدُكَ أَنِّي قَدْ تَصَدَّقْتُ بِهِ عَنْهَا .
Бизга Аҳмад ибн Маниъ ривоят қилди, бизга Равҳ ибн Убода, бизга Закариё ибн Ишоқ, бизга Амр ибн Динор хабар берди, у Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди: Бир киши деди: «Эй Аллаҳнинг Расули, онам вафот этди, агар мен унинг номидан садақа берсам, бу унга фойда берарми?» У: «Ҳа» деди. Ҳалиги киши: «Менинг мевазорим бор, мен сени гувоҳ қиламанки, мен уни онам номидан садақа қилдим» деди.