باب فِي النَّوْحِ
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ حَفْصَةَ، عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ، قَالَتْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَانَا عَنِ النِّيَاحَةِ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абдулворис Айюбдан, у Ҳафсадан, у Умму Атийядан ривоят қилди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни ниёҳадан (ўлик устида овоз чиқариб йиғлаб марсия айтишдан) қайтардилар.
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَبِيعَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَطِيَّةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ لَعَنَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم النَّائِحَةَ وَالْمُسْتَمِعَةَ .
Бизга Иброҳим ибн Мусо ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Робиа Муҳаммад ибнул-Ҳасан ибн Атийядан, у отасидан, у бобосидан, у Абу Саъид ал-Худрийдан хабар берди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ниёҳа қилувчи (овоз чиқариб йиғловчи) аёлни ва уни тингловчи аёлни лаънатладилар.
حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنْ عَبْدَةَ، وَأَبِي، مُعَاوِيَةَ - الْمَعْنَى - عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ " . فَذُكِرَ ذَلِكَ لِعَائِشَةَ فَقَالَتْ وَهِلَ - تَعْنِي ابْنَ عُمَرَ - إِنَّمَا مَرَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى قَبْرٍ فَقَالَ " إِنَّ صَاحِبَ هَذَا لَيُعَذَّبُ وَأَهْلُهُ يَبْكُونَ عَلَيْهِ " . ثُمَّ قَرَأَتْ { وَلاَ تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى } قَالَ عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ عَلَى قَبْرِ يَهُودِيٍّ .
Бизга Ҳаннод ибнус-Сарий Абда ва Абу Муовиядан — маъно жиҳатидан — Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Ибн Умардан ривоят қилди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта маййит унинг устида аҳлининг йиғлаши сабабли азобланади» дедилар. Бу Оишага зикр қилинганида, у: Ибн Умар адашибди, деди. Аслида Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир қабр ёнидан ўтиб: «Албатта бу (қабр) соҳиби азобланмоқда, аҳли эса унинг устида йиғламоқда» дегандилар. Сўнг у: ‹Ҳеч бир юк кўтарувчи (жон) бошқасининг юкини кўтармайди› (оятини) ўқиди. Абу Муовиядан (келган ривоятда): бир яҳудийнинг қабри устида, дейилган.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَوْسٍ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي مُوسَى وَهُوَ ثَقِيلٌ فَذَهَبَتِ امْرَأَتُهُ لِتَبْكِي أَوْ تَهُمَّ بِهِ فَقَالَ لَهَا أَبُو مُوسَى أَمَا سَمِعْتِ مَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ بَلَى . قَالَ فَسَكَتَتْ فَلَمَّا مَاتَ أَبُو مُوسَى - قَالَ يَزِيدُ - لَقِيتُ الْمَرْأَةَ فَقُلْتُ لَهَا مَا قَوْلُ أَبِي مُوسَى لَكِ أَمَا سَمِعْتِ مَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ سَكَتِّ قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَيْسَ مِنَّا مَنْ حَلَقَ وَمَنْ سَلَقَ وَمَنْ خَرَقَ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарир Мансурдан, у Иброҳимдан, у Язид ибн Авсдан ривоят қилди. У айтди: Мен Абу Мусонинг олдига кирдим, у оғир аҳволда эди. Унинг хотини йиғламоқчи ёки шунга чоғланмоқчи бўлди. Абу Мусо унга: Сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам айтган нарсани эшитмаганмисан? деди. У: Ҳа (эшитганман), деди. Шунда у жим қолди. Абу Мусо вафот этганида — Язид айтди — мен у аёлни учратиб, унга айтдим: Абу Мусонинг сенга ‹Сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам айтган нарсани эшитмаганмисан?› дегани нима эди, кейин сен жим қолдинг? У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сочини қирган, овоз чиқариб қичқирган ва (ёқасини) йиртган кимса биздан эмас» дедилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ الأَسْوَدِ، حَدَّثَنَا الْحَجَّاجُ، - عَامِلٌ لِعُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَلَى الرَّبَذَةِ حَدَّثَنِي أَسِيدُ بْنُ أَبِي أَسِيدٍ، عَنِ امْرَأَةٍ، مِنَ الْمُبَايِعَاتِ قَالَتْ كَانَ فِيمَا أَخَذَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَعْرُوفِ الَّذِي أَخَذَ عَلَيْنَا أَنْ لاَ نَعْصِيَهُ فِيهِ أَنْ لاَ نَخْمِشَ وَجْهًا وَلاَ نَدْعُوَ وَيْلاً وَلاَ نَشُقَّ جَيْبًا وَأَنْ لاَ نَنْشُرَ شَعْرًا .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Ҳумайд ибнул-Асвад ривоят қилди, бизга ал-Ҳажжож — Умар ибн Абдулазийзнинг Разба устидаги амали — ривоят қилди: менга Асид ибн Абу Асид мубаёа қилган (байъат берган) аёллардан биридан ривоят қилди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам биздан биз унга осий бўлмаслигимиз учун маъруф (яхшилик) борасида олган аҳдлардан бири шу эдики: юзни тирнамаслигимиз, вой деб (қичқириб) чақирмаслигимиз, ёқани йиртмаслигимиз ва сочни ёйиб (таратиб) юбормаслигимиз.