حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي غَرَزَةَ، قَالَ كُنَّا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نُسَمَّى السَّمَاسِرَةَ فَمَرَّ بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَمَّانَا بِاسْمٍ هُوَ أَحْسَنُ مِنْهُ فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ التُّجَّارِ إِنَّ الْبَيْعَ يَحْضُرُهُ اللَّغْوُ وَالْحَلِفُ فَشُوبُوهُ بِالصَّدَقَةِ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абу Муовия, Аъмашдан, у Абу Воилдан, у Қайс ибн Абу Ғаразадан ривоят қилиб деди: биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам даврида «самосира» (даллоллар) деб аталар эдик. Бир куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ёнимиздан ўтиб бизни ундан кўра чиройлироқ ном билан атадилар ва дедилар: «Эй савдогарлар жамоаси, савдо-сотиқда беҳуда гап ва қасам ҳозир бўлади, шунинг учун уни садақа билан аралаштиринглар».