حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ اسْتَسْلَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَكْرًا فَجَاءَتْهُ إِبِلٌ مِنَ الصَّدَقَةِ فَأَمَرَنِي أَنْ أَقْضِيَ الرَّجُلَ بَكْرَهُ فَقُلْتُ لَمْ أَجِدْ فِي الإِبِلِ إِلاَّ جَمَلاً خِيَارًا رَبَاعِيًّا . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَعْطِهِ إِيَّاهُ فَإِنَّ خِيَارَ النَّاسِ أَحْسَنُهُمْ قَضَاءً " .
Бизга Қаънабий, Моликдан, у Зайд ибн Асламдан, у Ато ибн Ясордан, у Абу Рофиъдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир ёш туяни қарзга олдилар. Сўнг садақа туялари келганида, менга ўша кишига ёш туясини тўлаб беришни буюрдилар. Мен дедим: «Мен туялар ичида фақат яхши, тўрт ёшли бир туяни топдим». Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Уни унга бер, чунки одамларнинг яхшиси қарзни энг чиройли тўлайдиганидир».