حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنْ عَمْرٍو، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي عَمْرٍو - عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَجُلاً، لَزِمَ غَرِيمًا لَهُ بِعَشْرَةِ دَنَانِيرَ فَقَالَ وَاللَّهِ لاَ أُفَارِقُكَ حَتَّى تَقْضِيَنِي أَوْ تَأْتِيَنِي بِحَمِيلٍ فَتَحَمَّلَ بِهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَاهُ بِقَدْرِ مَا وَعَدَهُ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مِنْ أَيْنَ أَصَبْتَ هَذَا الذَّهَبَ " . قَالَ مِنْ مَعْدِنٍ . قَالَ " لاَ حَاجَةَ لَنَا فِيهَا وَلَيْسَ فِيهَا خَيْرٌ " . فَقَضَاهَا عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама Қаънабий ривоят қилди, бизга Абдулазиз — яъни Ибн Муҳаммад — Амрдан — яъни Ибн Абу Амрдан — у Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилдики, бир киши ўзига ўн динор қарздор бўлган кишини ушлаб деди: «Аллаҳга қасам, сен менга тўламагунингча ёки кафил келтирмагунингча сендан ажралмайман». Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг кафили бўлдилар. У ваъда қилган миқдорни келтирди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга дедилар: «Бу олтинни қаердан топдинг?» У деди: «Конидан». У дедилар: «Бизга унинг ҳожати йўқ ва унда яхшилик йўқ». Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг ўрнига қарзни тўлаб бердилар.