باب إِذَا حَضَرَتِ الصَّلاَةُ وَالْعَشَاءُ
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، وَمُسَدَّدٌ، - الْمَعْنَى - قَالَ أَحْمَدُ حَدَّثَنِي يَحْيَى الْقَطَّانُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا وُضِعَ عَشَاءُ أَحَدِكُمْ وَأُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَلاَ يَقُومُ حَتَّى يَفْرُغَ " . زَادَ مُسَدَّدٌ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ إِذَا وُضِعَ عَشَاؤُهُ أَوْ حَضَرَ عَشَاؤُهُ لَمْ يَقُمْ حَتَّى يَفْرُغَ وَإِنْ سَمِعَ الإِقَامَةَ وَإِنْ سَمِعَ قِرَاءَةَ الإِمَامِ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ва Мусаддад — маъно (бир хил) — ривоят қилдилар. Аҳмад айтди: Менга Яҳё ал-Қаттон Убайдуллаҳдан ривоят қилди. У айтди: Менга Нофиъ Ибн Умардан ривоят қилди: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Сизлардан бирининг кечки овқати қўйилса-ю, намоз учун иқомат айтилса, (овқатдан) фароғат топгунча турмасин (аввал овқатлансин)› дедилар.» Мусаддад шуни қўшди: Абдуллаҳ (ибн Умар) кечки овқати қўйилганда ёки кечки овқати ҳозир бўлганида, гарчи иқоматни эшитса ҳам, гарчи имомнинг қироатини эшитса ҳам, (овқатдан) фароғат топгунча турмас эди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ بَزِيعٍ، حَدَّثَنَا مُعَلَّى، - يَعْنِي ابْنَ مَنْصُورٍ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تُؤَخِّرِ الصَّلاَةَ لِطَعَامٍ وَلاَ لِغَيْرِهِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Ҳотим ибн Базиъ ривоят қилди, бизга Муъалло — яъни Ибн Мансур — Муҳаммад ибн Маймундан, у Жаъфар ибн Муҳаммаддан, у отасидан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Намозни таом учун ҳам, бошқа нарса учун ҳам кечиктирма» дедилар.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْلِمٍ الطُّوسِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ الْحَنَفِيُّ، حَدَّثَنَا الضَّحَّاكُ بْنُ عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ أَبِي فِي زَمَانِ ابْنِ الزُّبَيْرِ إِلَى جَنْبِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَقَالَ عَبَّادُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ إِنَّا سَمِعْنَا أَنَّهُ، يُبْدَأُ بِالْعَشَاءِ قَبْلَ الصَّلاَةِ . فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ وَيْحَكَ مَا كَانَ عَشَاؤُهُمْ أَتُرَاهُ كَانَ مِثْلَ عَشَاءِ أَبِيكَ .
Бизга Алий ибн Муслим ат-Тусий ривоят қилди, бизга Абу Бакр ал-Ҳанафий ривоят қилди, бизга ад-Даҳҳок ибн Усмон Абдуллаҳ ибн Убайд ибн Умайрдан ривоят қилди. У айтди: Мен Ибн Зубайр замонида отам билан бирга Абдуллаҳ ибн Умарнинг ёнида эдим. Аббод ибн Абдуллаҳ ибн аз-Зубайр: «Биз эшитдикки, намоздан олдин кечки овқатдан бошланар (экан)» деди. Абдуллаҳ ибн Умар: «Ҳолингга вой, уларнинг кечки овқати қанақа эди? Сен уни отангнинг кечки овқатига ўхшаш деб ўйлайсанми?» деди.