باب فِي الأَدْوِيَةِ الْمَكْرُوهَةِ
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الدَّوَاءِ الْخَبِيثِ .
Бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Бишр ривоят қилди, бизга Юнус ибн Абу Ишоқ ривоят қилди, Мужоҳиддан, Абу Ҳурайрадан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ёмон (хабис) дорудан қайтарди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عُثْمَانَ، أَنَّ طَبِيبًا، سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنْ ضِفْدَعٍ يَجْعَلُهَا فِي دَوَاءٍ فَنَهَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ قَتْلِهَا .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён хабар берди, Ибн Абу Зиъбдан, Саъид ибн Холиддан, Саъид ибн ал-Мусайябдан, Абдурраҳмон ибн Усмондан: Бир табиб Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан дори-дармонга соладиган бақа ҳақида сўради, шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни ўлдиришдан қайтарди.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ حَسَا سُمًّا فَسُمُّهُ فِي يَدِهِ يَتَحَسَّاهُ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدًا مُخَلَّدًا فِيهَا أَبَدًا " .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга ал-Аъмаш ривоят қилди, Абу Солиҳдан, Абу Ҳурайрадан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Ким заҳар ютса, заҳари қўлида бўлиб, уни жаҳаннам ўтида абадий, мангу қолувчи бўлиб (ўша ҳолатда) ютиб тураверади».
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ، عَنْ أَبِيهِ، ذَكَرَ طَارِقَ بْنَ سُوَيْدٍ أَوْ سُوَيْدَ بْنَ طَارِقٍ سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْخَمْرِ فَنَهَاهُ ثُمَّ سَأَلَهُ فَنَهَاهُ فَقَالَ لَهُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنَّهَا دَوَاءٌ . قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ وَلَكِنَّهَا دَاءٌ " .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, Симокдан, Алқама ибн Воилдан, отасидан, у Ториқ ибн Сувайд ёки Сувайд ибн Ториқни зикр қилди: у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан хамр (маст қилувчи ичкилик) ҳақида сўради, у уни қайтарди. Кейин яна сўради, у яна қайтарди. Шунда у: «Эй Аллаҳнинг Набийси, ахир у дорим-ку», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Йўқ, балки у дарддир», деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبَادَةَ الْوَاسِطِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ، عَنْ ثَعْلَبَةَ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ أَبِي عِمْرَانَ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ أُمِّ الدَّرْدَاءِ، عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ الدَّاءَ وَالدَّوَاءَ وَجَعَلَ لِكُلِّ دَاءٍ دَوَاءً فَتَدَاوَوْا وَلاَ تَدَاوَوْا بِحَرَامٍ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абада ал-Воситий ривоят қилди, бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Айёш хабар берди, Саълаба ибн Муслимдан, Абу Имрон ал-Ансорийдан, Уммуд-Дардодан, Абуд-Дардодан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Албатта Аллаҳ дардни ҳам, дорини ҳам туширди ва ҳар бир дардга даво қилди. Бас, даволанинглар, аммо ҳаром билан даволанманглар».