حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ، عَنْ أَبِيهِ، ذَكَرَ طَارِقَ بْنَ سُوَيْدٍ أَوْ سُوَيْدَ بْنَ طَارِقٍ سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْخَمْرِ فَنَهَاهُ ثُمَّ سَأَلَهُ فَنَهَاهُ فَقَالَ لَهُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنَّهَا دَوَاءٌ . قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ وَلَكِنَّهَا دَاءٌ " .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, Симокдан, Алқама ибн Воилдан, отасидан, у Ториқ ибн Сувайд ёки Сувайд ибн Ториқни зикр қилди: у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан хамр (маст қилувчи ичкилик) ҳақида сўради, у уни қайтарди. Кейин яна сўради, у яна қайтарди. Шунда у: «Эй Аллаҳнинг Набийси, ахир у дорим-ку», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Йўқ, балки у дарддир», деди.