حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ فُرِضَتِ الصَّلاَةُ رَكْعَتَيْنِ رَكْعَتَيْنِ فِي الْحَضَرِ وَالسَّفَرِ فَأُقِرَّتْ صَلاَةُ السَّفَرِ وَزِيدَ فِي صَلاَةِ الْحَضَرِ .
Бизга ал-Қааний Моликдан, у Солиҳ ибн Кайсондан, у Урва ибн аз-Зубайрдан, у Оишадан — розияллаҳу анҳо — ривоят қилади: У: «Намоз ҳазарда (муқимликда) ҳам, сафарда ҳам икки-икки ракаатдан фарз қилинган эди. Сўнг сафар намози шу ҳолича қолдирилди ва ҳазар намозида зиёда қилинди» деди.