حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ، أَخْبَرَنِي مَنْ، أُصَدِّقُ وَظَنَنْتُ أَنَّهُ يُرِيدُ عَائِشَةَ قَالَ كُسِفَتِ الشَّمْسُ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قِيَامًا شَدِيدًا يَقُومُ بِالنَّاسِ ثُمَّ يَرْكَعُ ثُمَّ يَقُومُ ثُمَّ يَرْكَعُ ثُمَّ يَقُومُ ثُمَّ يَرْكَعُ فَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ ثَلاَثُ رَكَعَاتٍ يَرْكَعُ الثَّالِثَةَ ثُمَّ يَسْجُدُ حَتَّى إِنَّ رِجَالاً يَوْمَئِذٍ لَيُغْشَى عَلَيْهِمْ مِمَّا قَامَ بِهِمْ حَتَّى إِنَّ سِجَالَ الْمَاءِ لَتُصَبُّ عَلَيْهِمْ يَقُولُ إِذَا رَكَعَ " اللَّهُ أَكْبَرُ " . وَإِذَا رَفَعَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . حَتَّى تَجَلَّتِ الشَّمْسُ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ لاَ يَنْكَسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ وَلَكِنَّهُمَا آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ يُخَوِّفُ بِهِمَا عِبَادَهُ فَإِذَا كُسِفَا فَافْزَعُوا إِلَى الصَّلاَةِ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Улайя ривоят қилди, у Ибн Журайждан, у Атодан, у Убайд ибн Умайдан ривоят қилади: Менга рост деб биладиган киши хабар берди — мен у Оишани назарда тутган деб ўйладим — у: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам даврида қуёш тутилди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам одамлар билан жуда узоқ қиёмда туриб, сўнг руку қилиб, сўнг туриб, сўнг руку қилиб, сўнг туриб, сўнг руку қилиб, икки ракаат ўқидилар, ҳар ракаатда уч рукудан қилдилар, учинчисида руку қилиб, сўнг сажда қилдилар. Ҳатто ўша куни бир неча киши узоқ туришдан ҳушидан кетди, шу даражада уларнинг устига сув челаклаб тўкилди. У зот руку қилганда ‹Аллаҳу акбар›, кўтарганда эса ‹Самиаллаҳу лиман ҳамидаҳ› дер эдилар — токи қуёш очилди. Сўнг: ‹Албатта қуёш ва ой бировнинг ўлими ёки тириклиги учун тутилмайди, балки улар Аллаҳу азза ва жалланинг оятларидан икки оятдир, У булар билан бандаларини қўрқитади. Бас, улар тутилса, намозга шошилинг› дедилар» деди.