باب مَا جَاءَ فِي الْكِبْرِ
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، ح وَحَدَّثَنَا هَنَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ السَّرِيِّ - عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، - الْمَعْنَى - عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ، قَالَ مُوسَى عَنْ سَلْمَانَ الأَغَرِّ، - وَقَالَ هَنَّادٌ عَنِ الأَغَرِّ أَبِي مُسْلِمٍ، - عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، - قَالَ هَنَّادٌ - قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الْكِبْرِيَاءُ رِدَائِي وَالْعَظَمَةُ إِزَارِي فَمَنْ نَازَعَنِي وَاحِدًا مِنْهُمَا قَذَفْتُهُ فِي النَّارِ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, (ҳ) ва бизга Ҳаннод — яъни Ибнус-Сарий — Абул-Аҳвасдан ривоят қилди — маъно (бир хил) — у Ато ибнус-Сойибдан ривоят қилди. Мусо: «Салмон ал-Ағаррдан», деди, Ҳаннод эса: «ал-Ағарр Абу Муслимдан», деди, у Абу Ҳурайрадан. Ҳаннод деди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Аллаҳ азза ва жалла деди: ‹Кибриё (улуғворлик) Менинг ридом (ёпинчиғим), азамат Менинг изоримдир. Ким улардан бирортасида Мен билан тортишса, уни дўзахга ташлайман›».
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ، - يَعْنِي ابْنَ عَيَّاشٍ - عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ كِبْرٍ وَلاَ يَدْخُلُ النَّارَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ خَرْدَلَةٍ مِنْ إِيمَانٍ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ الْقَسْمَلِيُّ عَنِ الأَعْمَشِ مِثْلَهُ .
Бизга Аҳмад ибн Юнус ривоят қилди, бизга Абу Бакр — яъни Ибн Айёш — Аъмашдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Қалбида хардал донаси мисқолича кибр бўлган киши жаннатга кирмайди ва қалбида хардал мисқолича иймон бўлган киши дўзахга кирмайди». Абу Довуд деди: Буни ал-Қасмалий Аъмашдан худди шундай ривоят қилди.
حَدَّثَنَا أَبُو مُوسَى، مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم - وَكَانَ رَجُلاً جَمِيلاً - فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي رَجُلٌ حُبِّبَ إِلَىَّ الْجَمَالُ وَأُعْطِيتُ مِنْهُ مَا تَرَى حَتَّى مَا أُحِبُّ أَنْ يَفُوقَنِي أَحَدٌ - إِمَّا قَالَ بِشِرَاكِ نَعْلِي . وَإِمَّا قَالَ بِشِسْعِ نَعْلِي - أَفَمِنَ الْكِبْرِ ذَلِكَ قَالَ " لاَ وَلَكِنَّ الْكِبْرَ مَنْ بَطَرَ الْحَقَّ وَغَمَطَ النَّاسَ " .
Бизга Абу Мусо Муҳаммад ибнул-Мусанно ривоят қилди, бизга Абдулваҳҳоб ривоят қилди, бизга Ҳишом Муҳаммаддан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. (У деди:) Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келди — у чиройли киши эди — ва: «Эй Аллаҳнинг Расули, мен чиройни севадиган кишиман, менга кўриб турганингизча (чирой) берилган, ҳатто бирор кишининг мендан устун бўлишини — ё поябзалимнинг тасмасида, ёки поябзалимнинг бандида ҳам — ёқтирмайман. Бу кибрданми?» деди. У: «Йўқ, лекин кибр — ҳақни рад этиш ва одамларни менсимасликдир», деди.