حَدَّثَنَا أَبُو مُوسَى، مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم - وَكَانَ رَجُلاً جَمِيلاً - فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي رَجُلٌ حُبِّبَ إِلَىَّ الْجَمَالُ وَأُعْطِيتُ مِنْهُ مَا تَرَى حَتَّى مَا أُحِبُّ أَنْ يَفُوقَنِي أَحَدٌ - إِمَّا قَالَ بِشِرَاكِ نَعْلِي . وَإِمَّا قَالَ بِشِسْعِ نَعْلِي - أَفَمِنَ الْكِبْرِ ذَلِكَ قَالَ " لاَ وَلَكِنَّ الْكِبْرَ مَنْ بَطَرَ الْحَقَّ وَغَمَطَ النَّاسَ " .
Бизга Абу Мусо Муҳаммад ибнул-Мусанно ривоят қилди, бизга Абдулваҳҳоб ривоят қилди, бизга Ҳишом Муҳаммаддан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. (У деди:) Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келди — у чиройли киши эди — ва: «Эй Аллаҳнинг Расули, мен чиройни севадиган кишиман, менга кўриб турганингизча (чирой) берилган, ҳатто бирор кишининг мендан устун бўлишини — ё поябзалимнинг тасмасида, ёки поябзалимнинг бандида ҳам — ёқтирмайман. Бу кибрданми?» деди. У: «Йўқ, лекин кибр — ҳақни рад этиш ва одамларни менсимасликдир», деди.