حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحِ بْنِ الْمُهَاجِرِ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي، الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَتَى رَجُلٌ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْجِعْرَانَةِ مُنْصَرَفَهُ مِنْ حُنَيْنٍ وَفِي ثَوْبِ بِلاَلٍ فِضَّةٌ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْبِضُ مِنْهَا يُعْطِي النَّاسَ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ اعْدِلْ . قَالَ " وَيْلَكَ وَمَنْ يَعْدِلُ إِذَا لَمْ أَكُنْ أَعْدِلُ لَقَدْ خِبْتَ وَخَسِرْتَ إِنْ لَمْ أَكُنْ أَعْدِلُ " . فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رضى الله عنه دَعْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَقْتُلَ هَذَا الْمُنَافِقَ . فَقَالَ " مَعَاذَ اللَّهِ أَنْ يَتَحَدَّثَ النَّاسُ أَنِّي أَقْتُلُ أَصْحَابِي إِنَّ هَذَا وَأَصْحَابَهُ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنْهُ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ " .
Жобир ибн Абдуллаҳ айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — у Ҳунайндан қайтаётган пайтда, Жиъронада — бир киши келди; Билолнинг кийимида (этагида) кумуш бор эди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса ундан (овучлаб) олиб одамларга бераётган эди. Бас у: «Эй Муҳаммад, адолат қил» деди. У: «Ҳолингга вой! Агар мен адолат қилмасам, ким адолат қилади?! Агар мен адолат қилмасам, сен хор ва зиён кўрган(дан) бўлурсан» деди. Бас Умар ибн ал-Хаттоб (розияллаҳу анҳу): «Эй Расулуллаҳ, мени қўй — мен шу мунофиқни ўлдираман» деди. У: «Аллаҳдан паноҳ — одамлар ‹у ўз ашобларини ўлдиряпти› деб гапиришидан! Албатта бу (киши) ва унинг ашоблари Қуръан ўқийдилар — (лекин у) томоқларидан ўтмайди; улар ундан (Қуръандан/дийндан) — ўқ овдан ўтиб кетганидек — чиқиб кетадилар» деди.