حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ كُنَّا فِي غَزَاةٍ قَالَ سُفْيَانُ يَرَوْنَ أَنَّهَا غَزْوَةُ بَنِي الْمُصْطَلِقِ فَكَسَعَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ الْمُهَاجِرِيُّ يَا لَلْمُهَاجِرِينَ وَقَالَ الأَنْصَارِيُّ يَا لَلأَنْصَارِ فَسَمِعَ ذَلِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَا بَالُ دَعْوَى الْجَاهِلِيَّةِ " . قَالُوا رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ كَسَعَ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " دَعُوهَا فَإِنَّهَا مُنْتِنَةٌ " . فَسَمِعَ ذَلِكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ فَقَالَ أَوَقَدْ فَعَلُوهَا وَاللَّهِ (لئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْهَا الأَذَلَّ ) فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ دَعْنِي أَضْرِبْ عُنُقَ هَذَا الْمُنَافِقِ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " دَعْهُ لاَ يَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّ مُحَمَّدًا يَقْتُلُ أَصْحَابَهُ " . وَقَالَ غَيْرُ عَمْرٍو فَقَالَ لَهُ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ وَاللَّهِ لاَ تَنْقَلِبُ حَتَّى تُقِرَّ أَنَّكَ الذَّلِيلُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَزِيزُ . فَفَعَلَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, Амр ибн Динордан, у Жобир ибн Абдуллаҳни шундай деяётганини эшитди: биз бир ғазотда эдик — Суфён деди: бу Банул-Мусталиқ ғазоти деб биладилар — шунда муҳожирлардан бир киши ансорлардан бир кишини (оёғини) тепиб (туртиб) юборди. Муҳожир: «Эй муҳожирлар!» деб (ёрдамга) чақирди, ансорий эса: «Эй ансорлар!» деб чақирди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буни эшитиб: «Бу қандай жоҳилият даъвати (чақириғи)?» дедилар. Улар: «Муҳожирлардан бир киши ансорлардан бир кишини тепди,» дедилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уни ташланглар, албатта у сасиган (бадбўй нарсадир),» дедилар. Буни Абдуллаҳ ибн Убай ибн Салул эшитиб: «Буни қилдиларми? Аллаҳга қасамки, агар Мадинага қайтсак, албатта азиз (кучли) бўлган (киши) хор (заиф) бўлганни ундан чиқариб юборур,» (Мунофиқун сураси, 8) деди. Умар: «Ё Расулуллаҳ, мени қўй, бу мунофиқнинг бўйнини урай,» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Уни қўй, ‹Муҳаммад ўз саҳобаларини ўлдирар экан,› деб одамлар гапирмасин,» дедилар. Амрдан бошқаси деди: шунда унга ўғли Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ: «Аллаҳга қасамки, ‹Хор — сен, азиз эса Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам),› деб иқрор бўлмагунингча, сен (Мадинага) қайтмайсан,» деди. Сўнг у шундай қилди (иқрор бўлди). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.