حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ، أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ بْنِ عُتَيْبَةَ، قَالَ سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ كَعْبٍ الْقُرَظِيَّ، مُنْذُ أَرْبَعِينَ سَنَةً يُحَدِّثُ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، رضى الله عنه أَنَّ عَبْدَ، اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ قَالَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ : (لئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْهَا الأَذَلَّ ) قَالَ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَحَلَفَ مَا قَالَهُ فَلاَمَنِي قَوْمِي وَقَالُوا مَا أَرَدْتَ إِلَى هَذِهِ فَأَتَيْتُ الْبَيْتَ وَنِمْتُ كَئِيبًا حَزِينًا فَأَتَانِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَوْ أَتَيْتُهُ فَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ قَدْ صَدَّقَكَ " . قَالَ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُُ : ( هم الَّذِينَ يَقُولُونَ لاَ تُنْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Абу Адий ривоят қилди, бизга Шуъба хабар берди, ал-Ҳакам ибн Утайбадан, у деди: мен Муҳаммад ибн Каъб ал-Қуразийни қирқ йил аввал Зайд ибн Арқам (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилаётганини эшитдим: Абдуллаҳ ибн Убай Табук ғазотида: «Агар Мадинага қайтсак, албатта азиз (кучли) бўлган (киши) хор (заиф) бўлганни ундан чиқариб юборур,» (Мунофиқун сураси, 8) деди. У деди: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб, буни унга зикр қилдим. У (Абдуллаҳ) буни айтмаганига қасам ичди. Шунда қавмим мени маломат қилди ва: «Сен бундан нима истадинг?» дедилар. Мен уйга келиб, ғам-ғуссали, хафа ҳолда ухладим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менинг олдимга келдилар, ёки мен уларнинг олдига келдим, у: «Албатта Аллаҳ сени ростгўй (қилиб) тасдиқлади,» дедилар. У деди: шунда бу оят нозил бўлди: «Улар — ‹Расулуллаҳ ҳузуридагиларга, улар тарқалиб кетгунларича, (ҳеч нарса) сарфламанглар,› деган кишилардир,» (Мунофиқун сураси, 7). Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.