أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ قُدَامَةَ، عَنْ جَرِيرٍ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ هَمَّامٍ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أُرْسِلُ الْكِلاَبَ الْمُعَلَّمَةَ فَتُمْسِكُ عَلَىَّ فَآكُلُ مِنْهُ قَالَ " إِذَا أَرْسَلْتَ الْكِلاَبَ - يَعْنِي الْمُعَلَّمَةَ - وَذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ فَأَمْسَكْنَ عَلَيْكَ فَكُلْ " . قُلْتُ وَإِنْ قَتَلْنَ قَالَ " وَإِنْ قَتَلْنَ مَا لَمْ يَشْرَكْهَا كَلْبٌ لَيْسَ مِنْهَا " . قُلْتُ وَإِنِّي أَرْمِي الصَّيْدَ بِالْمِعْرَاضِ فَأُصِيبُ فَآكُلُ قَالَ " إِذَا رَمَيْتَ بِالْمِعْرَاضِ وَسَمَّيْتَ فَخَزَقَ فَكُلْ وَإِذَا أَصَابَ بِعَرْضِهِ فَلاَ تَأْكُلْ " .
Менга Муҳаммад ибн Қудома хабар берди, Жариардан, у Мансурдан, у Иброҳимдан, у Ҳаммомдан, у Адий ибн Ҳотимдан (ривоят қилдики), у деди: «Эй Расулуллаҳ, мен ўргатилган итларни қўйиб юбораман, улар мен учун (овни) ушлаб туради, шундан еявераманми?» дедим. У: «Итларни — яъни ўргатилганларни — қўйиб юбориб, Аллаҳнинг исмини зикр қилсанг ва улар сен учун (овни) ушлаб турса, е,» дедилар. Мен: «Улар ўлдирса ҳам (еявераманми)?» дедим. У: «Улар ўлдирса ҳам, агар уларга улардан бўлмаган (бошқа) ит шерик бўлмаса (е),» дедилар. Мен: «Мен овга миъроз (учли ўқ) билан отаман ва тегизиб (ўлдириб) еявераманми?» дедим. У: «Миъроз билан отиб, (Аллаҳнинг исмини) айтсанг ва у (учи билан) тешиб ўтса, е. Агар унинг ён (кунда) томони билан тегса, ема,» дедилар.