حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ هَمَّامٍ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ سَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ إِنِّي أُرْسِلُ الْكِلاَبَ الْمُعَلَّمَةَ فَتُمْسِكُ عَلَىَّ أَفَآكُلُ قَالَ " إِذَا أَرْسَلْتَ الْكِلاَبَ الْمُعَلَّمَةَ وَذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ فَكُلْ مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكَ " . قُلْتُ وَإِنْ قَتَلْنَ قَالَ " وَإِنْ قَتَلْنَ مَا لَمْ يَشْرَكْهَا كَلْبٌ لَيْسَ مِنْهَا " . قُلْتُ أَرْمِي بِالْمِعْرَاضِ فَأُصِيبُ أَفَآكُلُ قَالَ " إِذَا رَمَيْتَ بِالْمِعْرَاضِ وَذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ فَأَصَابَ فَخَزَقَ فَكُلْ وَإِنْ أَصَابَ بِعَرْضِهِ فَلاَ تَأْكُلْ " .
Бизга Муҳаммад ибн Исо ривоят қилди, бизга Жарир Мансурдан, у Иброҳимдан, у Ҳаммомдан, у Адий ибн Ҳотимдан ривоят қилди: У: «Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўраб: ‹Мен ўргатилган итларни қўйиб юбораман, улар мен учун (овни) ушлаб беради, мен еявераманми?› дедим. У: ‹Ўргатилган итларни қўйиб юборганингда ва Аллаҳнинг исмини зикр қилганингда, улар сен учун ушлаб берган нарсадан е›, деди. Мен: ‹Агар улар ўлдирган бўлса-чи?› дедим. У: ‹Агар ўлдирган бўлса ҳам — токи уларга ўзидан бошқа ит қўшилмаган бўлса (е)›, деди. Мен: ‹Мен ўқ-ёй учини (миърод) отаман ва тегизаман, еявераманми?› дедим. У: ‹Миъродни отганингда ва Аллаҳнинг исмини зикр қилганингда, у тегиб тешиб ўтса — е, агар унинг ён томони билан тегса — ема›, деди», деди.