حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ بَيَانٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَدِيِّ، بْنِ حَاتِمٍ قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ إِنَّا قَوْمٌ نَصِيدُ بِهَذِهِ الْكِلاَبِ فَقَالَ " إِذَا أَرْسَلْتَ كِلاَبَكَ الْمُعَلَّمَةَ وَذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا فَكُلْ مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكَ وَإِنْ قَتَلْنَ إِلاَّ أَنْ يَأْكُلَ الْكَلْبُ فَإِنْ أَكَلَ فَلاَ تَأْكُلْ فَإِنِّي أَخَافُ أَنْ يَكُونَ إِنَّمَا أَمْسَكَ عَلَى نَفْسِهِ وَإِنْ خَالَطَهَا كِلاَبٌ مِنْ غَيْرِهَا فَلاَ تَأْكُلْ " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга ибн Фузайл Баёндан, у Шаъбийдан, у Адий ибн Ҳотимдан ривоят қилди. У деди: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўраб: ‹Биз мана шу итлар билан ов қиладиган қавммиз› дедим. Шунда у: ‹Ўргатилган итларингни қўйиб юбориб, уларга Аллаҳнинг исмини зикр қилсанг, улар сен учун ушлаб берган нарсадан е, гарчи ўлдириб қўйган бўлса ҳам; фақат ит (овдан) еган бўлса, бундан мустасно. Агар еган бўлса, сен ема, чунки мен у фақат ўзи учун ушлаб қолган бўлишидан қўрқаман. Агар унга бошқа итлар аралашиб қолган бўлса, ема› деди.»