حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مُجَالِدٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ صَيْدِ الْكَلْبِ الْمُعَلَّمِ قَالَ " إِذَا أَرْسَلْتَ كَلْبَكَ الْمُعَلَّمَ وَذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ فَكُلْ مَا أَمْسَكَ عَلَيْكَ فَإِنْ أَكَلَ فَلاَ تَأْكُلْ فَإِنَّمَا أَمْسَكَ عَلَى نَفْسِهِ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ خَالَطَتْ كِلاَبَنَا كِلاَبٌ أُخَرُ قَالَ " إِنَّمَا ذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ عَلَى كَلْبِكَ وَلَمْ تَذْكُرْ عَلَى غَيْرِهِ " . قَالَ سُفْيَانُ أَكْرَهُ لَهُ أَكْلَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ فِي الصَّيْدِ وَالذَّبِيحَةِ إِذَا وَقَعَا فِي الْمَاءِ أَنْ لاَ يَأْكُلَ . وَقَالَ بَعْضُهُمْ فِي الذَّبِيحَةِ إِذَا قُطِعَ الْحُلْقُومُ فَوَقَعَ فِي الْمَاءِ فَمَاتَ فِيهِ فَإِنَّهُ يُؤْكَلُ وَهُوَ قَوْلُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ . وَقَدِ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي الْكَلْبِ إِذَا أَكَلَ مِنَ الصَّيْدِ فَقَالَ أَكْثَرُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِذَا أَكَلَ الْكَلْبُ مِنْهُ فَلاَ تَأْكُلْ . وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . وَقَدْ رَخَّصَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ فِي الأَكْلِ مِنْهُ وَإِنْ أَكَلَ الْكَلْبُ مِنْهُ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у Мужолиддан, у Шаъбийдан, у Адий ибн Ҳотимдан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ўргатилган ит билан ов қилиш ҳақида сўрадим. У: «Агар ўргатилган итингни қўйиб юборсанг ва Аллаҳнинг номини зикр этсанг, у сенга ушлаб берган нарсани е. Агар у ундан еб қўйса, сен ема, чунки у ўзи учун ушлаган бўлади,» дедилар. Мен: «Эй Расулуллаҳ, агар бизнинг итларимизга бошқа итлар аралашиб кетса-чи?» дедим. У: «Сен фақат ўз итинг устига Аллаҳнинг номини зикр этдинг, бошқаси устига зикр этмагансан,» дедилар.» Суфён деди: «Мен унинг буни ейишини ёқтирмайман.» Абу Исо (Термизий) деди: баъзи илм аҳли — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобалари ва бошқалар — наздида ов ва сўйилган ҳайвон сувга тушиб қолса, ейилмаслиги ҳақидаги амал шу ҳадисга биноандир. Баъзилари эса сўйилган ҳайвон ҳақида: «Агар бўғиз кесилгач сувга тушиб унда ўлса, у ейилади,» дейишган ва бу Абдуллаҳ ибн ал-Муборакнинг сўзидир. Илм аҳли ит овдан еб қўйган масалада ихтилоф қилишган: кўпчилик илм аҳли: «Агар ит ундан еб қўйса, ема,» дейишган. Бу Суфён, Абдуллаҳ ибн ал-Муборак, Шофиий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқалардан баъзи илм аҳли эса ит ундан еб қўйган бўлса ҳам ундан ейишга рухсат беришган.