Жилбобларни ўраниш ҳақидаги оят

حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُهَاجِرٍ، عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّهَا ذَكَرَتْ نِسَاءَ الأَنْصَارِ فَأَثْنَتْ عَلَيْهِنَّ وَقَالَتْ لَهُنَّ مَعْرُوفًا وَقَالَتْ لَمَّا نَزَلَتْ سُورَةُ النُّورِ عَمَدْنَ إِلَى حُجُورٍ - أَوْ حُجُوزٍ شَكَّ أَبُو كَامِلٍ - فَشَقَقْنَهُنَّ فَاتَّخَذْنَهُ خُمُرًا ‏.‏

Бизга Абу Комил ривоят қилди, бизга Абу Авона Иброҳим ибн Муҳожирдан, у Сафийя бинт Шайбадан, у Оишадан розияллаҳу анҳодан ривоят қилди: У ансор аёлларини эслаб, уларни мақтади ва улар ҳақида яхши сўзлар айтди. У деди: Нур сураси нозил бўлганда, улар кемир — ёки ипакка ўхшаш матоларга (Абу Комил шубҳа қилди) — қараб, уларни йиртиб, ундан рўмоллар қилдилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ ثَوْرٍ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ ابْنِ خُثَيْمٍ، عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، قَالَتْ لَمَّا نَزَلَتْ ‏{‏ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلاَبِيبِهِنَّ ‏}‏ خَرَجَ نِسَاءُ الأَنْصَارِ كَأَنَّ عَلَى رُءُوسِهِنَّ الْغِرْبَانُ مِنَ الأَكْسِيَةِ ‏.‏

Бизга Муҳаммад ибн Убайд ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Савр Маъмардан, у Ибн Хусаймдан, у Сафийя бинт Шайбадан, у Умму Саламадан ривоят қилди. У деди: «Ёпинчиқларидан (жилбабларидан) ўзларига тортиб (ёпинсинлар)» (ояти) нозил бўлганда, ансор аёллари бошларида (қора) матолардан гўё қарғалар бордек (ёпиниб) чиқдилар.