Бизга Муъаммал ибн Ҳишом ривоят қилди, бизга Исмоил ривоят қилди, у Абу Ҳайён ат-Таймийдан, у Абу Зуръадан: У деди: Бир гуруҳ одам Мадинада Марвоннинг олдига келди ва унинг аломатлар ҳақида биринчиси Дажжол деб сўзлаётганини эшитди. У деди: Мен Абдуллаҳ ибн Амрнинг олдига қайтдим ва унга буни сўзлаб бердим. Абдуллаҳ: ‹У ҳеч нима демабди. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганларини эшитганман: ‹Албатта, аломатларнинг биринчи чиқадигани қуёшнинг ғарбдан чиқиши ёки кундузи чошт пайтида одамларнинг олдига Даббанинг (чиқиши)дир. Улардан қайси бири иккинчисидан олдин бўлса, бошқаси унинг ортидан (келаверади)›› деди. Абдуллаҳ деди: У (Абдуллаҳ ибн Амр) китобларни ўқир эди ва мен уларнинг биринчи чиқадигани қуёшнинг ғарбдан чиқиши деб гумон қиламан.
Бизга Мусаддад ва Ҳаннод ривоят қилди — маъно (бир хил) — Мусаддад деди: Бизга Абул-Аҳвас ривоят қилди, бизга Фурот ал-Қаззоз ривоят қилди, у Омир ибн Восиладан — Ҳаннод эса: Абут-Туфайлдан деди — у Ҳузайфа ибн Асид ал-Ғифорийдан: У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг бир ҳужраси соясида ўтириб суҳбатлашар эдик, шунда Қиёматни зикр қилдик ва овозларимиз кўтарилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ундан олдин ўнта аломат бўлмагунча Қиёмат бўлмайди — ёки қоим бўлмайди: қуёшнинг ғарбдан чиқиши, Даббанинг чиқиши, Яъжуж ва Маъжужнинг чиқиши, Дажжол, Исо ибн Марям, тутун (духон) ва уч ерга ютилиш — ғарбда ерга ютилиш, шарқда ерга ютилиш ва Араб ярим оролида ерга ютилиш — буларнинг охири эса Ямандан, Адан тубидан бир ўт чиқиб, одамларни маҳшарга (йиғиладиган жойга) ҳайдайди» деди.
Бизга Аҳмад ибн Абу Шуайб ал-Ҳарроний ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибнул-Фузайл ривоят қилди, у Уморадан, у Абу Зуръадан, у Абу Ҳурайрадан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қуёш ғарбидан чиқмагунча Қиёмат қоим бўлмайди. У чиқиб, одамлар уни кўрганда, ер юзидаги барча киши иймон келтиради. Ана ўшанда ‹олдин иймон келтирмаган ёки иймонида яхшилик касб қилмаган кишига унинг иймони фойда бермайди› (ояти амал қиладиган) вақт бўлади» деди. (Бу) оятдир.