حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ جَارِيَةً، وُجِدَتْ، قَدْ رُضَّ رَأْسُهَا بَيْنَ حَجَرَيْنِ فَقِيلَ لَهَا مَنْ فَعَلَ بِكِ هَذَا أَفُلاَنٌ أَفُلاَنٌ حَتَّى سُمِّيَ الْيَهُودِيُّ فَأَوْمَتْ بِرَأْسِهَا فَأُخِذَ الْيَهُودِيُّ فَاعْتَرَفَ فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُرَضَّ رَأْسُهُ بِالْحِجَارَةِ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Ҳаммом ривоят қилди, у Қатодадан, у Анасдан ривоят қилдики, бир чўри қиз боши икки тош орасида эзилган ҳолда топилди. Унга: «Сенга буни ким қилди, фалончими, фалончими?», дейилди, ҳатто у яҳудийнинг исми айтилгунча. Шунда у боши билан ишора қилди. Сўнг яҳудий ушланди ва иқрор бўлди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг бошини тошлар билан эзишни буюрдилар.