Кечаси уйғонганда айтиладиган дуо

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدِّمَشْقِيُّ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، قَالَ قَالَ الأَوْزَاعِيُّ حَدَّثَنِي عُمَيْرُ بْنُ هَانِئٍ، قَالَ حَدَّثَنِي جُنَادَةُ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ تَعَارَّ مِنَ اللَّيْلِ فَقَالَ حِينَ يَسْتَيْقِظُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ سُبْحَانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ ثُمَّ دَعَا رَبِّ اغْفِرْ لِي ‏"‏ ‏.‏ قَالَ الْوَلِيدُ أَوْ قَالَ ‏"‏ دَعَا اسْتُجِيبَ لَهُ فَإِنْ قَامَ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ صَلَّى قُبِلَتْ صَلاَتُهُ ‏"‏ ‏.‏

Бизга Абдурраҳмон ибн Иброҳим ад-Димашқий ривоят қилди, бизга ал-Валид ривоят қилди, у деди: ал-Авзўий деди: Менга Умайр ибн Ҳониъ ривоят қилди, у деди: Менга Жунода ибн Абу Умайя ривоят қилди, у Убода ибн ас-Соомитдан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Ким кечаси уйғониб, уйғонганида: Лаа илааҳа иллаллооҳу ваҳдаҳу лаа шарийка лаҳу, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду ва ҳува алаа кулли шайъин қодийр, субҳааналлаҳи вал-ҳамдулиллаҳи ва лаа илааҳа иллаллаҳу валлаҳу акбар, ва лаа ҳавла ва лаа қуввата иллаа биллаҳ (Ягона Аллаҳдан ўзга илойҳ йўқ, Унинг шериги йўқ, мулк Уники ва ҳамд Уники, У ҳар нарсага қодир. Аллаҳ покдир, Аллаҳга ҳамд, Аллаҳдан ўзга илойҳ йўқ, Аллаҳ энг буюкдир, куч ва қудрат фақат Аллаҳ биландир) деб, сўнг: Роббиғфир лий (Эй Роббим, мени мағфират қил) деб дуо қилса.» ал-Валид деди: Ёки: «Дуо қилса, ижобат қилинади. Агар турса, таҳорат қилиб, сўнг намоз ўқиса, намози қабул қилинади» деди.

حَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي أَيُّوبَ - قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْوَلِيدِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا اسْتَيْقَظَ مِنَ اللَّيْلِ قَالَ ‏ "‏ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ أَسْتَغْفِرُكَ لِذَنْبِي وَأَسْأَلُكَ رَحْمَتَكَ اللَّهُمَّ زِدْنِي عِلْمًا وَلاَ تُزِغْ قَلْبِي بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنِي وَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ‏"‏ ‏.‏

Бизга Ҳоммид ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абу Абдурраҳмон ривоят қилди, бизга Саъийд — яъни ибн Абу Айюб — ривоят қилди, у деди: Менга Абдуллаҳ ибн ал-Валид Саъийд ибн ал-Мусайябдан, у Оишадан розияллаҳу анҳо ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси уйғонганларида: «Лаа илааҳа иллаа анта субҳаанака, аллаҳумма астағфирука лизанбий ва асъалука раҳматак. Аллаҳумма зидний илман ва лаа тузиғ қолбий баъда из ҳадайтаний ва ҳаб лий мин ладунка раҳматан иннака антал-ваҳҳааб (Сендан ўзга илойҳ йўқ, Сен поксан. Эй Аллаҳ, гуноҳим учун Сендан мағфират сўрайман ва раҳматингни сўрайман. Эй Аллаҳ, илмимни зиёда қил, мени ҳидоят қилганингдан кейин қалбимни оғдирма ва менга ҳузурингдан раҳмат ато эт, албатта Сен кўп ато қилувчисан)» деяр эдилар.