باب الاِسْتِئْذَانِ فِي الْعَوْرَاتِ الثَّلاَثِ
حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ، قَالَ حَدَّثَنَا ح، وَحَدَّثَنَا ابْنُ الصَّبَّاحِ بْنِ سُفْيَانَ، وَابْنُ، عَبْدَةَ - وَهَذَا حَدِيثُهُ - قَالاَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي يَزِيدَ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقُولُ لَمْ يُؤْمَرْ بِهَا أَكْثَرُ النَّاسِ آيَةُ الإِذْنِ وَإِنِّي لآمُرُ جَارِيَتِي هَذِهِ تَسْتَأْذِنُ عَلَىَّ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَذَلِكَ رَوَاهُ عَطَاءٌ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ يَأْمُرُ بِهِ .
Бизга Ибнус Сарҳ ривоят қилиб деди: Бизга (ҳ) ривоят қилди, ва бизга Ибнус Саббоҳ ибн Суфён ҳамда Ибн Абда — бу унинг ҳадисидир — ривоят қилиб, иккаласи деди: Бизга Суфён Убайдуллаҳ ибн Абу Язоддан хабар берди, у Ибн Аббоснинг шундай деяётганини эшитди: Одамларнинг кўпчилиги унга буюрилмаган, яъни изн сўраш оятига. Мен эса бу жориямга ҳузуримга киришда изн сўрашни буюраман. Абу Довуд деди: Шунингдек, буни Ато Ибн Аббосдан ривоят қилиб, у буни буюрар эди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي عَمْرٍو، عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّ نَفَرًا، مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ قَالُوا يَا ابْنَ عَبَّاسٍ كَيْفَ تَرَى فِي هَذِهِ الآيَةِ الَّتِي أُمِرْنَا فِيهَا بِمَا أُمِرْنَا وَلاَ يَعْمَلُ بِهَا أَحَدٌ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِيَسْتَأْذِنْكُمُ الَّذِينَ مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ وَالَّذِينَ لَمْ يَبْلُغُوا الْحُلُمَ مِنْكُمْ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ مِنْ قَبْلِ صَلاَةِ الْفَجْرِ وَحِينَ تَضَعُونَ ثِيَابَكُمْ مِنَ الظَّهِيرَةِ وَمِنْ بَعْدِ صَلاَةِ الْعِشَاءِ ثَلاَثُ عَوْرَاتٍ لَكُمْ لَيْسَ عَلَيْكُمْ وَلاَ عَلَيْهِمْ جُنَاحٌ بَعْدَهُنَّ طَوَّافُونَ عَلَيْكُمْ } قَرَأَ الْقَعْنَبِيُّ إِلَى { عَلِيمٌ حَكِيمٌ } قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ إِنَّ اللَّهَ حَلِيمٌ رَحِيمٌ بِالْمُؤْمِنِينَ يُحِبُّ السَّتْرَ وَكَانَ النَّاسُ لَيْسَ لِبُيُوتِهِمْ سُتُورٌ وَلاَ حِجَالٌ فَرُبَّمَا دَخَلَ الْخَادِمُ أَوِ الْوَلَدُ أَوْ يَتِيمَةُ الرَّجُلِ وَالرَّجُلُ عَلَى أَهْلِهِ فَأَمَرَهُمُ اللَّهُ بِالاِسْتِئْذَانِ فِي تِلْكَ الْعَوْرَاتِ فَجَاءَهُمُ اللَّهُ بِالسُّتُورِ وَالْخَيْرِ فَلَمْ أَرَ أَحَدًا يَعْمَلُ بِذَلِكَ بَعْدُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ حَدِيثُ عُبَيْدِ اللَّهِ وَعَطَاءٍ يُفْسِدُ هَذَا .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилиб деди: Бизга Абдулазиз — яъни Ибн Муҳаммад — Амр ибн Абу Амрдан, у Икримадан ривоят қилдики, Ироқ аҳлидан бир неча киши: «Эй Ибн Аббос, биз буюрилган, лекин ҳеч ким амал қилмайдиган бу оят ҳақида қандай фикр билдирасан? Аллаҳ азза ва жалланинг сўзи: ‹Эй иймон келтирганлар! Қўл остингиздагилар ва сизлардан ҳали балоғатга етмаганлар уч вақтда — бомдод намозидан олдин, пешин чоғида кийимларингизни ечганингизда ва хуфтон намозидан кейин — сиздан изн сўрасинлар. Булар сизнинг учта авратли (хилват) вақтингиздир. Булардан кейин сизга ҳам, уларга ҳам гуноҳ йўқ. Улар сизнинг атрофингизда айланиб юрувчилардир›» — Қаънабой ‹...алимун ҳаким› гача ўқиди. Ибн Аббос деди: Албатта, Аллаҳ мўминларга ҳалим ва раҳимдир, кўриб туришни хуш кўради. Одамларнинг уйларида пардалар ва тўсиқлар йўқ эди, баъзан хизматкор ёки бола ёки кишининг етим қизи кириб қолар, киши эса аҳли билан бирга бўлар эди. Шунда Аллаҳ уларни ўша авратли вақтларда изн сўрашга буюрди. Сўнг Аллаҳ уларга пардалар ва яхшилик келтирди, мен эса ундан кейин бунга амал қиладиган ҳеч кимни кўрмадим. Абу Довуд деди: Убайдуллаҳ ва Атонинг ҳадиси буни ботил қилади.