حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ، قَالَ حَدَّثَنَا ح، وَحَدَّثَنَا ابْنُ الصَّبَّاحِ بْنِ سُفْيَانَ، وَابْنُ، عَبْدَةَ - وَهَذَا حَدِيثُهُ - قَالاَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي يَزِيدَ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقُولُ لَمْ يُؤْمَرْ بِهَا أَكْثَرُ النَّاسِ آيَةُ الإِذْنِ وَإِنِّي لآمُرُ جَارِيَتِي هَذِهِ تَسْتَأْذِنُ عَلَىَّ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَذَلِكَ رَوَاهُ عَطَاءٌ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ يَأْمُرُ بِهِ .
Бизга Ибнус Сарҳ ривоят қилиб деди: Бизга (ҳ) ривоят қилди, ва бизга Ибнус Саббоҳ ибн Суфён ҳамда Ибн Абда — бу унинг ҳадисидир — ривоят қилиб, иккаласи деди: Бизга Суфён Убайдуллаҳ ибн Абу Язоддан хабар берди, у Ибн Аббоснинг шундай деяётганини эшитди: Одамларнинг кўпчилиги унга буюрилмаган, яъни изн сўраш оятига. Мен эса бу жориямга ҳузуримга киришда изн сўрашни буюраман. Абу Довуд деди: Шунингдек, буни Ато Ибн Аббосдан ривоят қилиб, у буни буюрар эди.