باب إِذَا قَامَ مِنْ مَجْلِسٍ ثُمَّ رَجَعَ
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ أَبِي جَالِسًا وَعِنْدَهُ غُلاَمٌ فَقَامَ ثُمَّ رَجَعَ فَحَدَّثَ أَبِي، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا قَامَ الرَّجُلُ مِنْ مَجْلِسٍ ثُمَّ رَجَعَ إِلَيْهِ فَهُوَ أَحَقُّ بِهِ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод Суҳайл ибн Абу Солиҳдан ривоят қилди, у деди: Мен отамнинг ёнида ўтирган эдим, унинг ёнида бир бола бор эди. У туриб кетди, сўнг қайтиб келди. Шунда отам Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилиб деди: «Бир киши мажлисдан турса, сўнг яна унга қайтса, у ўша жойга ҳақлироқдир.»
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا مُبَشِّرٌ الْحَلَبِيُّ، عَنْ تَمَّامِ بْنِ نَجِيحٍ، عَنْ كَعْبٍ الإِيَادِيِّ، قَالَ كُنْتُ أَخْتَلِفُ إِلَى أَبِي الدَّرْدَاءِ فَقَالَ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا جَلَسَ وَجَلَسْنَا حَوْلَهُ فَقَامَ فَأَرَادَ الرُّجُوعَ نَزَعَ نَعْلَيْهِ أَوْ بَعْضَ مَا يَكُونُ عَلَيْهِ فَيَعْرِفُ ذَلِكَ أَصْحَابُهُ فَيَثْبُتُونَ .
Бизга Иброҳим ибн Мусо ар-Розий ривоят қилди, бизга Мубашшир ал-Ҳалабий Таммом ибн Нажиҳдан, у Каъб ал-Иёдийдан ривоят қилди, у деди: Мен Абу Дардонинг олдига бориб турардим. Абу Дардо деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўтирганларида ва биз уларнинг атрофида ўтирганимизда, туриб кетмоқчи бўлиб қайтишни хоҳласалар, кавушларини ёки устларидаги нарсаларнинг баъзисини ечардилар. Шунда саҳобалари буни англаб, ўз жойларида қолардилар.