حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَرَأَ سُورَةَ النَّجْمِ فَسَجَدَ فِيهَا وَمَا بَقِيَ أَحَدٌ مِنَ الْقَوْمِ إِلاَّ سَجَدَ فَأَخَذَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ كَفًّا مِنْ حَصًى أَوْ تُرَابٍ فَرَفَعَهُ إِلَى وَجْهِهِ وَقَالَ يَكْفِينِي هَذَا . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ فَلَقَدْ رَأَيْتُهُ بَعْدَ ذَلِكَ قُتِلَ كَافِرًا .
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Абу Ишоқдан, у ал-Асваддан, у Абдуллаҳдан ривоят қилиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Нажм сурасини ўқидилар ва унда сажда қилдилар, қавмдан ҳеч ким қолмай барчаси сажда қилди. Қавмдан бир киши бир ҳовуч шағал ёки тупроқ олиб, уни юзига кўтарди ва деди: «Менга шу кифоя». Абдуллаҳ деди: Мен уни шундан кейин кофир ҳолатда ўлдирилганини кўрдим.