حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُقَاتِلٍ، خَالُ الْقَعْنَبِيِّ وَمُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى - الْمَعْنَى وَاحِدٌ - قَالُوا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الْمَوَالِ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُعَلِّمُنَا الاِسْتِخَارَةَ كَمَا يُعَلِّمُنَا السُّورَةَ مِنَ الْقُرْآنِ يَقُولُ لَنَا " إِذَا هَمَّ أَحَدُكُمْ بِالأَمْرِ فَلْيَرْكَعْ رَكْعَتَيْنِ مِنْ غَيْرِ الْفَرِيضَةِ وَلْيَقُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَخِيرُكَ بِعِلْمِكَ وَأَسْتَقْدِرُكَ بِقُدْرَتِكَ وَأَسْأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ الْعَظِيمِ فَإِنَّكَ تَقْدِرُ وَلاَ أَقْدِرُ وَتَعْلَمُ وَلاَ أَعْلَمُ وَأَنْتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الأَمْرَ - يُسَمِّيهِ بِعَيْنِهِ الَّذِي يُرِيدُ - خَيْرٌ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَمَعَادِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي فَاقْدُرْهُ لِي وَيَسِّرْهُ لِي وَبَارِكْ لِي فِيهِ اللَّهُمَّ وَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُهُ شَرًّا لِي مِثْلَ الأَوَّلِ فَاصْرِفْنِي عَنْهُ وَاصْرِفْهُ عَنِّي وَاقْدُرْ لِيَ الْخَيْرَ حَيْثُ كَانَ ثُمَّ رَضِّنِي بِهِ " . أَوْ قَالَ " فِي عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ " . قَالَ ابْنُ مَسْلَمَةَ وَابْنُ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ عَنْ جَابِرٍ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ал-Қаънабий, Абдурраҳмон ибн Муқотил — Қаънабийнинг тоғаси — ва Муҳаммад ибн Ийсо — маъно бир — ривоят қилиб айтдилар: Бизга Абдурраҳмон ибн Абул Мавол ривоят қилди, менга Муҳаммад ибн ал-Мункадир ривоят қилдики, у Жобир ибн Абдуллаҳнинг шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга Қуръандан сурани ўргатганларидек истихорани ўргатар эдилар. Бизга шундай дердилар: «Сизлардан бири бир ишни қилмоқчи бўлса, фарздан бошқа икки ракъат намоз ўқисин, сўнг айтсин: ‹Аллаҳумма инний астахийрука би-илмика ва астақдирука би-қудратика ва асъалука мин фазликал-азийм, фа-иннака тақдиру ва лаа ақдиру ва таъламу ва лаа аъламу ва анта аллаамул-ғуюб. Аллаҳумма ин кунта таъламу анна ҳаазал-амра — уни номи билан айтсин — хайрун лий фий дийний ва маъоший ва маъодий ва оқибати амрий, фақдурҳу лий ва яссирҳу лий ва баарик лий фийҳ. Аллаҳумма ва ин кунта таъламуҳу шарран лий мислал-аввал, фасрифний анҳу васрифҳу анний вақдур лиял-хайра ҳайсу каана сумма роззиний биҳ (Эй Аллаҳ, мен Сенинг илминг билан Сендан яхшиликни тилайман, қудратинг билан Сендан куч сўрайман ва Сенинг буюк фазлингдан сўрайман. Чунки Сен қодирсан, мен қодир эмасман; Сен биласан, мен билмайман; Сен ғайбларни энг яхши билгувчисан. Эй Аллаҳ, агар Сен бу иш менинг дийним, ҳаётим, охиратим ва ишимнинг оқибатида мен учун хайрли эканини билсанг, уни менга муқаддар қил, менга енгил қил ва унда менга баракот бер. Эй Аллаҳ, агар уни мен учун юқоридагидек ёмон эканини билсанг, мендан уни ва ундан мени қайтар, қаерда бўлса ҳам менга хайрни муқаддар қил, сўнг мени унга рози қил)›.» Ёки: «‹фий оожили амрий ва аажилиҳ (ишимнинг ҳозиргиси ва келажагида)›», дедилар. Ибн Маслама ва Ибн Ийсо: «Муҳаммад ибн ал-Мункадирдан, у Жобирдан» деб (ривоят қилдилар).