حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ بَكْرٍ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ الْعَتَمَةَ فَقَرَأَ {إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ} فَسَجَدَ فَقُلْتُ لَهُ قَالَ سَجَدْتُ خَلْفَ أَبِي الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم فَلاَ أَزَالُ أَسْجُدُ بِهَا حَتَّى أَلْقَاهُ.
Абун-Нуъмон бизга айтди: Муътамир бизга айтди, отасидан, у Бакрдан, у Абу Рофиъдан: У деди: Мен Абу Ҳурайра билан хуфтон (Атама)ни ўқидим, у ‹Изас-самоу-ншаққат›ни ўқиб сажда қилди. Мен унга (бунинг сабабини сўрадим). У: ‹Мен Абул-Қосим соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ортида (бунга) сажда қилганман, шунинг учун у зотга йўлиқгунимча (вафотимгача) бунда сажда қилавераман›, деди.