Бомдод намозида овозли қироат

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ انْطَلَقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي طَائِفَةٍ مِنْ أَصْحَابِهِ عَامِدِينَ إِلَى سُوقِ عُكَاظٍ، وَقَدْ حِيلَ بَيْنَ الشَّيَاطِينِ وَبَيْنَ خَبَرِ السَّمَاءِ، وَأُرْسِلَتْ عَلَيْهِمُ الشُّهُبُ، فَرَجَعَتِ الشَّيَاطِينُ إِلَى قَوْمِهِمْ‏.‏ فَقَالُوا مَا لَكُمْ فَقَالُوا حِيلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ خَبَرِ السَّمَاءِ، وَأُرْسِلَتْ عَلَيْنَا الشُّهُبُ‏.‏ قَالُوا مَا حَالَ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ خَبَرِ السَّمَاءِ إِلاَّ شَىْءٌ حَدَثَ، فَاضْرِبُوا مَشَارِقَ الأَرْضِ وَمَغَارِبَهَا، فَانْظُرُوا مَا هَذَا الَّذِي حَالَ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ خَبَرِ السَّمَاءِ فَانْصَرَفَ أُولَئِكَ الَّذِينَ تَوَجَّهُوا نَحْوَ تِهَامَةَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ بِنَخْلَةَ، عَامِدِينَ إِلَى سُوقِ عُكَاظٍ وَهْوَ يُصَلِّي بِأَصْحَابِهِ صَلاَةَ الْفَجْرِ، فَلَمَّا سَمِعُوا الْقُرْآنَ اسْتَمَعُوا لَهُ فَقَالُوا هَذَا وَاللَّهِ الَّذِي حَالَ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ خَبَرِ السَّمَاءِ‏.‏ فَهُنَالِكَ حِينَ رَجَعُوا إِلَى قَوْمِهِمْ وَقَالُوا يَا قَوْمَنَا ‏{‏إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآنًا عَجَبًا * يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ وَلَنْ نُشْرِكَ بِرَبِّنَا أَحَدًا‏}‏ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى نَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم ‏{‏قُلْ أُوحِيَ إِلَىَّ‏}‏ وَإِنَّمَا أُوحِيَ إِلَيْهِ قَوْلُ الْجِنِّ‏.‏

Мусаддад бизга айтди: Абу Авона бизга айтди, Абу Бишрдан, у Саъид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саҳобаларидан бир гуруҳ билан Укоз бозори томонга қараб йўлга чиқдилар. (Ўша пайтда) шайтонлар билан осмон хабари ораси тўсиб қўйилган, уларга (оташин) юлдузлар (шиҳоблар) юборилган эди. Шайтонлар ўз қавмларига қайтдилар. Улар: ‹Сизларга нима бўлди?› дедилар. Улар: ‹Биз билан осмон хабари ораси тўсиб қўйилди, бизга оташин юлдузлар юборилди›, дедилар. Улар: ‹Сиз билан осмон хабари орасини бирор янги иш (ҳодиса) юз бергандан бошқа нарса тўсмади. Ернинг шарқлар ва ғарбларини кезинг, сиз билан осмон хабари орасини тўсган бу нима эканини кўринглар›, дедилар. Тиҳома томонга йўл олган ўшалар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга — у зот Нахлада эдилар — Укоз бозорига қараб кетаётганларида (йўлиқдилар), у зот саҳобаларига бомдод намозини ўқиб турган эдилар. Улар Қуръанни эшитгач, унга қулоқ солдилар ва: ‹Аллаҳга қасамки, сиз билан осмон хабари орасини тўсган мана шудир›, дедилар. Ўша ерда — қавмларига қайтганларида: ‹Эй қавмимиз, биз ажойиб бир Қуръанни эшитдик, у тўғри йўлга бошлайди, биз унга иймон келтирдик ва Роббимизга ҳеч кимни шерик қилмаймиз›, дедилар. Аллаҳ Ўз Набийсига: ‹Айт: Менга ваҳйи қилиндики...›ни нозил қилди. Унга фақат жинларнинг сўзи ваҳйи қилинган эди.

وَقَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ كَانَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ يَؤُمُّهُمْ فِي مَسْجِدِ قُبَاءٍ، وَكَانَ كُلَّمَا افْتَتَحَ سُورَةً يَقْرَأُ بِهَا لَهُمْ فِي الصَّلاَةِ مِمَّا يَقْرَأُ بِهِ افْتَتَحَ بِ ـ ‏{‏قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ‏}‏ حَتَّى يَفْرُغَ مِنْهَا، ثُمَّ يَقْرَأُ سُورَةً أُخْرَى مَعَهَا، وَكَانَ يَصْنَعُ ذَلِكَ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ، فَكَلَّمَهُ أَصْحَابُهُ فَقَالُوا إِنَّكَ تَفْتَتِحُ بِهَذِهِ السُّورَةِ، ثُمَّ لاَ تَرَى أَنَّهَا تُجْزِئُكَ حَتَّى تَقْرَأَ بِأُخْرَى، فَإِمَّا أَنْ تَقْرَأَ بِهَا وَإِمَّا أَنْ تَدَعَهَا وَتَقْرَأَ بِأُخْرَى‏.‏ فَقَالَ مَا أَنَا بِتَارِكِهَا، إِنْ أَحْبَبْتُمْ أَنْ أَؤُمَّكُمْ بِذَلِكَ فَعَلْتُ، وَإِنْ كَرِهْتُمْ تَرَكْتُكُمْ‏.‏ وَكَانُوا يَرَوْنَ أَنَّهُ مِنْ أَفْضَلِهِمْ، وَكَرِهُوا أَنْ يَؤُمَّهُمْ غَيْرُهُ، فَلَمَّا أَتَاهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرُوهُ الْخَبَرَ فَقَالَ ‏"‏ يَا فُلاَنُ مَا يَمْنَعُكَ أَنْ تَفْعَلَ مَا يَأْمُرُكَ بِهِ أَصْحَابُكَ وَمَا يَحْمِلُكَ عَلَى لُزُومِ هَذِهِ السُّورَةِ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ إِنِّي أُحِبُّهَا‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ حُبُّكَ إِيَّاهَا أَدْخَلَكَ الْجَنَّةَ ‏"‏‏.‏

Убайдуллаҳ Собитдан, у Анас розияллаҳу анҳудан (айтди): Ансордан бир киши Қубо масжидида уларга имомлик қилар эди. У намозда уларга ўқийдиган суралардан ҳар бирини бошлаганида ‹Қул ҳуваллаҳу аҳад›ни ўқиб, ундан бўшаб, сўнг у билан бирга бошқа бир сурани ўқир эди. Буни ҳар бир ракатда қилар эди. Шериклари унга гапириб: ‹Сен бу сурани бошлайсан, сўнг уни сенга кифоя қилади деб (ўйламай), бошқасини ўқийсан. Ё уни (ёлғиз) ўқи, ё уни тарк қилиб бошқасини ўқи›, дедилар. У: ‹Мен уни тарк қилувчи эмасман. Сизларга шу (сура) билан имомлик қилишимни истасангиз, қиламан, ёқтирмасангиз, сизларни тарк қиламан›, деди. Улар уни ўзларидан энг афзали деб билар ва бошқаси уларга имомлик қилишини ёқтирмас эдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг олдига келганларида, улар унга бу хабарни айтдилар. У зот: «Эй фалон, шерикларинг сенга буюрган нарсани қилишдан сени нима тўсди? Ва ҳар бир ракатда бу сурани (ўқишга) доим (риоя қилишингга) сени нима ундади?» дедилар. У: ‹Мен уни севаман›, деди. У зот: «Уни севгунг сени жаннатга киритди», дедилар.