Саждада такбирни тўлиқ айтиш

حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ غَيْلاَنَ بْنِ جَرِيرٍ، عَنْ مُطَرِّفِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ صَلَّيْتُ خَلْفَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَا وَعِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ،، فَكَانَ إِذَا سَجَدَ كَبَّرَ، وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ كَبَّرَ، وَإِذَا نَهَضَ مِنَ الرَّكْعَتَيْنِ كَبَّرَ، فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ أَخَذَ بِيَدِي عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ فَقَالَ قَدْ ذَكَّرَنِي هَذَا صَلاَةَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم‏.‏ أَوْ قَالَ لَقَدْ صَلَّى بِنَا صَلاَةَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم‏.‏

Абун-Нуъмон бизга айтди: Ҳаммод бизга айтди, Ғайлон ибн Жарирдан, у Мутарриф ибн Абдуллаҳдан: У деди: Мен ва Имрон ибн Ҳусайн Али ибн Абу Толиб розияллаҳу анҳунинг ортида намоз ўқидик. У сажда қилса такбир айтар, бошини кўтарся такбир айтар, икки ракатдан (қиёмга) турса такбир айтар эди. Намозни тугатганида Имрон ибн Ҳусайн қўлимдан ушлаб: ‹Бу (Али) менга Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозини эслатди›, деди — ёки: ‹У бизга Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозини ўқиб берди›, деди.

حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ، قَالَ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، قَالَ رَأَيْتُ رَجُلاً عِنْدَ الْمَقَامِ يُكَبِّرُ فِي كُلِّ خَفْضٍ وَرَفْعٍ وَإِذَا قَامَ وَإِذَا وَضَعَ، فَأَخْبَرْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَوَلَيْسَ تِلْكَ صَلاَةَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لاَ أُمَّ لَكَ‏.‏

Амр ибн Авн бизга айтди: Ҳушайм бизга айтди, Абу Бишрдан, у Икримадан: У деди: Мен Мақом (Иброҳим) ёнида бир кишини — ҳар бир эгилишда ва (бошни) кўтаришда, (қиёмга) турганида ва (саждага) қўйганида такбир айтаётганини — кўрдим. Буни Ибн Аббос розияллаҳу анҳуга айтдим. У: ‹Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намози эмасми, эй онаси йўқ (киши)?› деди.