باب التَّكْبِيرِ إِذَا قَامَ مِنَ السُّجُودِ
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ أَخْبَرَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ عِكْرِمَةَ، قَالَ صَلَّيْتُ خَلْفَ شَيْخٍ بِمَكَّةَ فَكَبَّرَ ثِنْتَيْنِ وَعِشْرِينَ تَكْبِيرَةً، فَقُلْتُ لاِبْنِ عَبَّاسٍ إِنَّهُ أَحْمَقُ. فَقَالَ ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ، سُنَّةُ أَبِي الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ مُوسَى حَدَّثَنَا أَبَانُ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ.
Мусо ибн Исмоил бизга айтди: Ҳаммом бизга хабар берди, Қатодадан, у Икримадан: У деди: Мен Маккада бир кекса (киши) ортида намоз ўқиди, у йигирма икки такбир айтди. Мен Ибн Аббосга: ‹У аҳмоқ экан›, дедим. У: ‹Онанг сенни йўқотсин, (бу) Абул-Қосим соллаллаҳу алайҳи васалламнинг суннати›, деди. Мусо деди: Абон бизга айтди: Қатода бизга айтди: Икрима бизга айтди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْكَعُ، ثُمَّ يَقُولُ سَمِعَ اللَّهُ لَمِنْ حَمِدَهُ. حِينَ يَرْفَعُ صُلْبَهُ مِنَ الرَّكْعَةِ، ثُمَّ يَقُولُ وَهُوَ قَائِمٌ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ ـ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ {بْنُ صَالِحٍ عَنِ اللَّيْثِ} وَلَكَ الْحَمْدُ ـ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَهْوِي، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَسْجُدُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ، ثُمَّ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي الصَّلاَةِ كُلِّهَا حَتَّى يَقْضِيَهَا، وَيُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ مِنَ الثِّنْتَيْنِ بَعْدَ الْجُلُوسِ.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Лайс бизга айтди, Ақилдан, у Ибн Шиҳобдан: Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн Ҳорис менга хабар берди, у Абу Ҳурайрани шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намозга турсалар, турганларида такбир айтар, сўнг руку қилганларида такбир айтар, сўнг рукудан белини кўтарганларида ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› дер, сўнг тик туриб ‹Роббана лакал-ҳамд› — Абдуллаҳ ибн Солиҳ Лайсдан: ‹ва лакал-ҳамд› деди — дер, сўнг (саждага) эгилганларида такбир айтар, сўнг бошини кўтарганларида такбир айтар, сўнг сажда қилганларида такбир айтар, сўнг бошини кўтарганларида такбир айтар, сўнг буни бутун намозда — уни тугатгунча — қилар, ва ўтиргандан кейин икки (ракат)дан (қиёмга) турганларида такбир айтар эдилар.