حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ ". قَالَ " اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ ". وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَكَعَ وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ يُكَبِّرُ، وَإِذَا قَامَ مِنَ السَّجْدَتَيْنِ قَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ ".
Одам бизга айтди: Ибн Абу Зиъб бизга айтди, Саъид Мақбурийдан, у Абу Ҳурайрадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ‹Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деса, ‹Аллаҳумма роббана ва лакал-ҳамд› дер эдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам руку қилса ва бошини кўтарся такбир айтар, икки сажда (ракат)дан (қиёмга) турса ‹Аллаҳу акбар› дер эдилар.